Røros deel 1

Røros was een plaats in Noorwegen waar we al een tijdje heen wilden. Vorig jaar zijn we er eindelijk geweest en natuurlijk gingen we er op een zondag heen. Wat blijkt? Op zondag is er weinig te doen in Røros, er hoeft zelfs geen parkeergeld betaald te worden. De meeste winkels zijn dicht, een aantal zijn er open. Het voordeel van de zondag is dat het niet vol is met mensen, denk ik maar. Al met al hebben we ons er toch een aantal uren vermaakt. De blogpost is daarom ook opgesplitst in meerdere delen.

Røros is een gemeente in de Noorse provincie Sør-Trøndelag. De gemeente telde 5636 inwoners in januari 2005, waarvan 49,3% mannelijk. Het aandeel ouderen (67 jaar of ouder) is 17,1%. Røros is het hoogstgelegen stadje van Noorwegen, het ligt op 628 meter hoogte. Het heeft een station van de Rørosbanen naar Trondheim.

Røros Stasjon

Røros is een oude mijnstad die in 1980 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO is geplaatst. In het beschermde stadscentrum zijn twee straten met houten huizen en de kerk Bergstadens Ziir uit 1784, met het mijnwerkersembleem op de toren. Binnen in de kerk staat een barokorgel en een portret van Hans Aasen, de eerste persoon die koper uit de grond haalde.

Omstreeks 1665 werd in Røros een kopermijn geopend. Sindsdien kwamen uit alle windstreken mijnwerkers naar Røros om zeer zwaar werk te verrichten in de mijnen en smelterijen. Al voor de Tweede Wereldoorlog kwam na drie eeuwen een einde aan de koperindustrie. Later is met efficiëntere wijze van koperwinning nog koper gewonnen (en ook zink), totdat er in 1977 definitief een einde aan de mijnen kwam. Voor het station staat een standbeeld van Johan Falkberget (1879-1967), een socialistische schrijver die in zijn boeken veel over de mijnbouw en de mijnwerkers schreef. In de stad staat ook een standbeeld van een mijnwerker met zijn vrouw. (Bron: Wikipedia). Een foto van het standbeeld is hieronder te zien.

De geschiedenis van het standbeeld is te lezen op de Bergstaden.org website.

Deze winkel zat dicht, al zou je het niet zeggen.

De onderstaande galerie Galleri OK was als een van de weinigen wel open. Hier even een kijkje genomen. Erg mooie schilderijen.

Weer verder slenteren door de lege straten.

En jawel, een bekend pand, namelijk Galleri K44

Galleri K44 kwam ik tegen op het blog Emigreren naar Noorwegen van Colinda van Liere-Riemens. De blogposten over Galleri K44 zijn te lezen op: Blogposten over Galeri K44. Deze galerie was gesloten.

We kwamen ook langs de kerk van Røros, zoals aan het begin is verteld, ook wel bekend als Bergstadens Ziir. De kerk heeft ongeveer 1600 zitplaatsen. De kerk werd ingewijd op 15 augustus 1784 door bisschop Marcus Fredrik Bang. Røros Kobberverk heeft betaald voor de bouw van de stenen kerk en het symbool van Røros Kobberverk is aan alle zijden van de toren gezet. Bergstaden betekent de mijnstad en dit is de reden waarom de kerk soms wordt aangeduid als Bergstadens Ziir. (Bron: Wikipedia).

Hoewel we op een zondag in Røros waren, zat de kerk dicht. Balen natuurlijk. Op internet gelukkig wel een mooie foto gevonden.

Røros kerk van binnen

Meer foto's van de kerk zijn hier te vinden. Dit was het eerste deel over Røros.

De ontvoering - Sandra Berg

Boek details:
Auteur: Sandra Berg
Titel: De ontvoering

Verschijningsdatum: Februari 2012

Bladzijde: 191 blz
Uitgeverij: Uitgeverij Cupido

Productsoort: eBook
ISBN: 978-94-90763-51-0

Samenvatting:
Gina's grote angst wordt bewaarheid als ze op de boot naar Zweden wordt ontvoerd. Als ze na een lange rit met haar ontvoerder een schuilhut aan een meertje bereikt rest haar weinig anders dan smeken, hopen en bidden dat haar echtgenoot het losgeld zo snel mogelijk betaald en dat haar ontvoerder haar leven spaart. 

De rest van de samenvatting niet opgenomen in deze blogpost. Die verteld namelijk het hele verhaal wat al niet zo heel veel voorstelt.

De ontvoering is het vierde boek van Sandra Berg die ik gelezen heb.

- Geen weg terug
- Reis naar het noorden
- Heldin op klompen

Het verhaal gaat over de 31-jarige Tobias Tuyn, die een verhouding heeft met de 26-jarige Heidi en over de 31-jarige Gina van den Borgh, die getrouwd is met de 41-jarige Stein van den Borgh, eigenaar van het bedrijf ABC. Na wat heftige ontwikkelingen in Nederland, gaan Gina en Stein met de auto via de boot Stena Scandinavica van Kiel-Göteborg naar Stockholm. Tobias zit op dezelfde boot en is onderweg naar het vakantiehuisje van zijn ouders in Zweden. Het vakantiehuisje ligt dichtbij het meer Trollasjön. Gina en Stein verblijven in de captains suite en dineren in het Metropolitan à la Carte restaurant op dek 9. Even gecheckt en de captains suite kost op dit moment  €220 voor een nacht.

Het begin van het verhaal leek erg veel op het verhaal Geen weg terug. Weer sterk overdreven en erger dan erg kan het niet. Zal wel zo horen met dit soort verhalen. Op de boot komt het verhaal echt op gang en het leest lekker makkelijk. Natuurlijk loopt het goed af, hoewel......niet voor iedereen :-).

Het verhaal is leuk bedacht. Enkele dingen die in het boek voorkwamen, komen nu aan bod.

Het nummer "Vluchten kan niet meer "van Frans Halsema wordt even genoemd.

Tobias grinnikt op de boot net als Muttley. Het kwam me niet echt bekend voor. Na het zien van een Youtube filmpje is het weer duidelijk wie Muttley was.

Attractiepark Liseberg te Göteborg wordt heel even genoemd. Meer info over Liseberg is te vinden op Wikipedia. Verder komen er een aantal Zweedse plaatsen komen voor in het verhaal en wel Borås, Gislaved, Värnamo, Reftele, Gnösjö en Smålänningen in Bredaryd. Reftele ken ik nog van Geen weg terug.

Gina had op de boot een rood Paul Smith jurkje aan. Geen jurkjes van Paul Smith te vinden op deze website. Hier is wel een jurkje van Paul Smith te vinden. Vrij dure smaak.

Net als in Geen weg terug speelt High Chaparral in Hillerstorp een rol in het verhaal. Dit is wel een leuke scene in het verhaal.

In de epiloog komt pension Trollabo aan bod. Het enige wat ik over Trollabo kan vinden is restaurant Trollabo kvarn.

Wat volgt zijn een tweetal recensies over het boek:
- Ellessy.nl
- Boekentip.nl

Verder valt er niet zo heel veel over te vertellen. Leuk boek om te lezen. 

Valbäckens stugby deel 2

We waren afgelopen zomer weer in de buurt van Valbäckens stugby. De vorige keer zijn we niet het terrein op geweest. Omdat we deze keer toch weer in de buurt waren, zijn we nu wel op het terrein geweest. Het ging ons voornamelijk om de loppis. Gelijk wat foto's gemaakt van de huisjes en omgeving. Het is een wonderlijk geheel. De eigenaars waren net als de rest wonderlijk.

Bäckebro

Receptie

De loppis was voornamelijk antiek. Niet heel veel dingen gevonden. We hebben een voddenkleed gehaald. Wat wel opviel was het onderstaande instrument.

Uitgezocht wat voor soort instrument het was en het is een zittra. Het instrument valt in de categorie Citer. Het instrument lijkt erg veel op de zittra van Adolf Larsson.

Zittra van Adolf Larsson

Wat meer informatie over de zittra van Adolf Larsson is te lezen in een interview met Sten Johan Johansson. De onderstaande Soundcloud opname van Jeanette Sollén laat ongeveer 8 minuten muziek horen waar Jeanette speelt op een zittra.

Jeanette Sollén

Jeanette Sollén is geboren in 1968 te Helsingborg, Zweden. Meer nummers van Jeanette Sollén zijn te horen op haar Soundcloud pagina. Meer informatie over Jeanette is te vinden op de Planet Jeanette website.

Veel informatie over citers en dergelijke is te lezen op de Improved cittern en de Guitar in Sweden websites.

Ik heb de originele foto toch nog even beter bekeken en op de onderstaande uitvergroting blijkt dat het inderdaad een Adolf Larsson zittra is. De prijs was 450 SEK.

Toch een A. Larsson zittra

Bij het bekijken van de foto's bleek dat er op de loppis nog een zittra aanwezig was. Deze had ik blijkbaar ook gefotografeerd. Ik kan uit de foto niet halen wat dit voor merk is. De prijs wel. Die was 500 SEK.