De wandeling Skogsslingan Gammalstorp weer gevonden in de Alltrails app. De route volgens de Alltrails app zou 3,2 km zijn. Het bleek dat er een rode en een gele route aanwezig was en we hebben de gele route gevolgd. De gele route volgde dus niet de Alltrails route. Over Gammalstorp zelf vond ik deze website. Van Gammalstorp zelf hebben we niets gezien wat ik mij kan herinneren. Tijdens de wandeling waren interessante overblijfselen te zien van mensen die hier gewoond en gewerkt hebben.
 |
| Petter-Ola Mossen |
Petter-Ola Mossen informatiebord:
Honderd jaar geleden was dit een veenkwekerij (akkerland). Nu heeft het
land een generatie bos gedragen en is het uiteindelijk gekapt.
Merk op dat de hele veenkwekerij wordt omringd door een lage stenen muur. Toen hier verschillende landbouwgewassen werden verbouwd, was er waarschijnlijk nog een omheining om het vee buiten de oude kwekerij te houden.
12.000 jaar geleden was dit de hoogste kustlijn van de Oostzee, ongeveer 75 meter boven de huidige kustlijn. De afgeronde stenen en rotsblokken die je hier ziet, zijn sporen uit die tijd.
Merk op dat de hele veenkwekerij wordt omringd door een lage stenen muur. Toen hier verschillende landbouwgewassen werden verbouwd, was er waarschijnlijk nog een omheining om het vee buiten de oude kwekerij te houden.
12.000 jaar geleden was dit de hoogste kustlijn van de Oostzee, ongeveer 75 meter boven de huidige kustlijn. De afgeronde stenen en rotsblokken die je hier ziet, zijn sporen uit die tijd.
 |
| Trångalykkans Linbasta |
Trångalykkans Linbasta informatiebord:
De boerderij van Trångalykkan, die 100 meter noordelijker lag, had een
eigen vlasoven, die gebruikt werd om vlas te bereiden. Het ingestorte
gebouw is gerestaureerd en hoe het gebruikt werd, is te lezen in "Linets
saga", dat aan de binnenkant van de deur staat.
Linsnugga
Het was niet gebruikelijk dat een boerderij of een kleine boerderij een
eigen vlasoven had. Meestal werd er een open, eenvoudige stenen oven
gebouwd aan de rand van een klif of op een grote rots. Zo'n eenvoudige
vorm van pasta werd snugga genoemd. Lees meer op het bord bij het
wandelpad 100 meter verder naar het westen.
 |
| Linets saga |
Massa-Kajan - Een levensverhaal informatiebord: Zie ook dit document.
Volgens de lokale overlevering woonde een vrouw genaamd Massa-Kajan met haar zoontje Jonas aan de voet van de berg.
Er is een holte in de berg, ontstaan door een rotsblok dat tijdens de ijstijd door smeltwater is rondgedraaid. Aan de zijkanten van de kloof zijn kleine gaten te zien voor de palen van het vuur. Stenen aan de buitenkant laten zien dat er een soort muur en schuilplaats was gebouwd. Dit gebeurde rond de jaren 1860 en 1870. Ze werkte tijdelijk op boerderijen in de omgeving. Haar zoontje was altijd bij haar. In die tijd kregen bedienden te eten op de boerderij waar ze werkten. Toen Massa-Kajan haar kind bij zich had, moest hij zoveel mogelijk eten. Anders zou hij geslagen worden, want wanneer zouden ze dan weer eten krijgen? Haar zoontje Jonas werd soms aan een boom bij de hut vastgebonden, zodat zijn moeder wist waar hij was. Ze ontving ook een kleine bijdrage door as te verbranden en die aan de Pottaske-fabriek in Stenssjömåla te geven. Rond 1870 moest Massa-Kajan haar hut verlaten vanwege brandgevaar. Ze zou naar Hjortseryd-fall zijn verhuisd.
Järnkärret informatiebord:
Deze locatie bevat overblijfselen uit de vroege geschiedenis van het
boslandschap van Blekinge. De steile oevers van het moeras zijn mogelijk
sporen van de winning van veenerts. Er zijn ook slakken
(afvalgesteente) te vinden, wat erop wijst dat hier de eerste fase van
het ijzersmelten met behulp van vuur plaatsvond. Moerasijzer uit de
ondiepe baai van het Mållsjön-meer of het ijzerrijke veenerts uit de
streek kan hier ook zijn geraffineerd.
IJzerproductie
De ijzerproductie gaat duizenden jaren terug in de tijd. In Zweden begon de ijzerproductie waarschijnlijk in Småland, maar de mensen in deze regio en zelfs verder naar het noorden beheersten de techniek mogelijk al vroeg. Voor de vroegste vorm van ijzerproductie werd simpelweg een vuur gestookt in een kuil in de grond. Wanneer het veenerts of veenijzer in de gloeiende kolen zakte, begon een reductieproces dat een halfgesmolten ijzerkoek opleverde. Dit werd verwijderd en verder verwerkt om er bruikbaar ijzer van te maken.
IJzerproductie
De ijzerproductie gaat duizenden jaren terug in de tijd. In Zweden begon de ijzerproductie waarschijnlijk in Småland, maar de mensen in deze regio en zelfs verder naar het noorden beheersten de techniek mogelijk al vroeg. Voor de vroegste vorm van ijzerproductie werd simpelweg een vuur gestookt in een kuil in de grond. Wanneer het veenerts of veenijzer in de gloeiende kolen zakte, begon een reductieproces dat een halfgesmolten ijzerkoek opleverde. Dit werd verwijderd en verder verwerkt om er bruikbaar ijzer van te maken.
