Google Translate

zondag 16 mei 2021

Batteri Hanstholm I

Vorig jaar zijn we in Denemarken in de omgeving van Hanstholm geweest. Onderweg kwamen we bunkers uit de Tweede Wereldoorlog tegen. Het bleek om Batteri Hanstholm I te gaan. De naam geeft al aan dat er ook een Batteri Hanstholm II bestaat. Die hebben we niet bezocht. 

Batteri Hanstholm I werd in 1940 gebouwd en maakte deel uit van vier 17 cm kanonnen als onderdeel van de Duitse kustwacht in Denemarken tijdens de Tweede Wereldoorlog. In de zomer van 1942 werd de batterij verplaatst naar de duinen ten zuiden van de Hanstholm-vuurtoren en werden de bunkers gebouwd voor de kanonnen en munitie en tevens om de bemanning te beschermen. Deze betonnen gebouwen staan er tegenwoordig nog steeds als ruïnes. Het is mogelijk om de bunkers in te gaan. Enkele bunkers zijn afgesloten vanwege instortingsgevaar.

Op de website van Strijdbewijs staat de geschiedenis van Hanstholm I en omgeving beschreven. Hieronder een gedeelte van de website over de periode 1942 - 1944.

Vanaf het voorjaar van 1942 werd de kust van Denemarken ook onderdeel van de 'Atlantikwall'. Er werd besloten om 'Hanstholm I' te verplaatsen naar de zuidkant van Hanstholm (waar u nu nog steeds de betonnen objecten te vinden zijn). In maart 1942 werd begonnen met het bouwen van houten barakken. In augustus van dat jaar werd het eerste beton gestort voor enkele bunkers. Ondanks dat de gehele stelling in opbouw was, werden de kanonnen van de vorige locatie in oktober 1942 overgebracht naar deze nieuwe locatie (al zou het tot het voorjaar van 1944 voor ze in hun betonnen kazemat werden ondergebracht. Het vuurgeleiding systeem was in december 1942 overgebracht. Het zou tot juni 1944 duren voor de batterij geheel gereed werd opgeleverd, tot die tijd was het meer een bouwplaats, dan een geschutbatterij. In 2 jaar tijd werd er maar liefst 20.000 m³ beton gestort.

Alleen al het lopen tussen de bunkers is geweldig. Wie weet gaan we in de toekomst ook nog eens het Bunker museum bekijken.








Hieronder een filmpje van de overige foto's. 

zaterdag 8 mei 2021

Sapmifilm

Naar aanleiding van de blogpost Skábmagovat Indigenous peoples´ Film Festival 2021 heb ik eindelijk eens een abonnement genomen op Sapmifilm. De inhoud is niet te bekijken vanuit Nederland, maar met behulp van de Chrome extensie Windscribe is het toch mogelijk om de inhoud te bekijken door in Windscribe de Oslo locatie te selecteren. Er moet dan ook nog een abonnement afgesloten worden via een creditcard en je moet dan volgens mij minimaal twee maanden lid blijven. Meer informatie over Sapmifilm is hier te vinden.

In die twee maanden best wel wat films gezien. Het zijn voornamelijk korte films. Het grootste gedeelte van de films zijn Engels ondertiteld. Er zaten een aantal tussen die ik wel erg graag wilde zien en dat waren Burning Sun en Sami Boy. Nog lang niet alle films gezien en er worden elke keer nieuwe films toegevoegd. Ontzettend interessant om de films te bekijken. Het geeft je een goed inzicht in het leven van de Sami. Hieronder de films die ik gezien heb:

Iđitsilba - Burning Sun
Bedenker en regisseur: Elle Márjá Eira
Majjen carries a very special hat. All the women in her reindeer herder community wear one. Its shape resembles that of a horn. The hat is of great value for her, but the men representing the church think that the hat resembles the horn of the devil itself. Thus the hats must be extinguished.


Sámi bojá - Sami boy 
IMDB:4,4
Mikkel is a reindeer herder who has the entire responsibility for the herd of his family. He has a tough shell like a sami boy should have. But in his inside there is chaos.

Hetr nummer Moras calmmit / sorrowful eyes van Skáidi-Inga Juuso en Steinar Raknes is te horen in de film.


Giitu giitu / Thank you Lord 
IMDB:7,8
Giitu giitu / Thank you Lord is a visual short film showing the Laestadian trance.
Het nummer Lihkahusat van Mari Boine is hierin te horen.


This hilarious short film Covid side effects shows how pandemic and physical distancing times can be helpful when trying to break up with a partner with whom one hasn't had strong passionate feelings in long time.


In duorggat doarggistit, 4 small birches (duorga) are cut by a lake on the tundra. The trees are stifled, and the twigs are taken. The trunks are left behind standing in the landscape.

Film van Anders Sunna en Inga-Wiktoria Pave. Gedicht Paulus Utsi.

A haunting tale that follows a young girl and her reindeer as they try to escape the menacing darkness of the colonial oppression in Sápmi. Guided by a spirit, she is reminded to listen to her inner voice and trust her instincts. 

Wake Up Elena has received the Jane Glassco award for emerging talent  at imagineNATIVE Media + Arts Festival in Toronto in 2017 and Best Sámi short film award at Skábmagovat Indigenous Peoples' Festival in Finland in 2018.


A short film that speaks about a question: If home is a safe space, is the human mind as well?

It is year 1944. The Germans have invaded Norway. The Sámi face an unexpected dilemma when assisting the resistance movement - the bridge they are on their way to explode, is guarded by their fellow citizen - a Sámi in Nazi uniform.


Ellos sápmi - Long live sapmi
Ellos Sápmi is the story of the charismatic womanizer Klemet, who's leadership is deprived and who is betrayed by his own people. Naked hippie ladies, sex and bombs adorn this rebellious comedy, revealing the truth about what really happened when the first Sámi Parliament was formed. ELLOS SÁPMI in one revolutionary deception of a historical event, based on a true story on no less than Niillas A. Somby, who is also the co-writer.


IMDB: 8,4
When Anne attends a writing workshop she faces racism from her Norwegian classmates. Her treatment triggers dark memories from her childhood. 

Daughter of the Sun is written and directed by Sara Margrethe Oskal and the film got awarded the short film prize at the B3 Biennale des bewegten Bildes' Book Fair in Frankfurt in 2019.


A short documentary on Heidi Gauriloff, a Skolt Sámi craftsmaker, who was already an adult when she finally got the chance to learn the language and culture of her family.



Meer info over de Skolt Sámi is te vinden in dit artikel.

The midnight sun is shining; two teenage girls are bored of their small little village. They want some adventure, so they decide to hitch hike somewhere else - not without risks.


Mo Dieppe.- How’s life?
During corona times two friends meet at Zoom to catch up, Sergey in Lovozero (on the Russian side of the border) and Ánne Márjá in Lødingen (on the Norwegian side of the border). They haven’t met in a long time, and it seems like it will be long before they meet again. They have a lot to talk about.


A man who is obsessed about order in his home, is confronted by himself. The film is a horror comedy.


Ribadit (Pulling in the belt) was a tradition in the Sámi village Guovdageaidnu. In this film we meet two elders who have experienced this. Director Elle Sofe Sara is orchestrating this tradition to life with Sámi youth and dancers.


"At the beginning of March, my body started to itch. I had to get out of Stockholm. I know how it feels to not be able to breathe, because I have pollen allergies and asthma, and they clog my lungs every year. If the catastrophe was to happen, I need to be with my family in Kiruna. The earth feels closer to me up north. That’s where I want to be in case of a crisis. The prime minister said on the radio that it’s common sense not to travel from Stockholm. Which hurt, because of course I have normal common sense. 

The train was scheduled for 6 PM, and three hours before the train left I started to realize that I couldn’t leave. I sat across from my 10 year old daughter and cried, and said that we probably couldn’t go. She started to prepare for this, and started packing up, before throwing herself onto the couch. Then my mother texted me: Come home!

Two hours before the train left, I realized that we HAVE to leave."


Eahpáraš is about a paranormal phenomenon in Sápmi, the land of the Sámi people. An eahpáraš is a dangerous spirit of a dead newborn child that haunts people.




Áile is a young girl with a special relationship to nature that only her grandmother understands. Áile is taught how to use plants as medicine. But one day she discovers a secret that turns her little world upside down.


A young girl seeks help for her afflicted dog, but other members in her family need more help. The mother is lost in her own mind, the father wants to cure his loneliness and the girl is searching for the truth. The film takes place in a small Sámi home on a remote area in Northern Norway and portrays a dysfunctional relationship between father and daughter.


A woman and a man, a river keeps them separated. They have to break the laws of nature to come close to each other. A simple story about love that defies cultural differences.

Inspired by the short story "Selma and Verner" by Torgny Lindgren
Aljosja: Jonathan Johansson. Zanger van het titelnummer van de serie Springfloden.


An award-winning short film tells a poetic story about sisterhood, loss and grief that parallels with the faith of a humpback whale.

The Last Walk short film collective is outcome of International Sámi Film Institute's initiative Arctic Film Circle. Filmmakers from the circumpolar areas scripted a common Indigenous story and adapted the story to their communities in Alaska, Northwest Territories and Kalaallit Nunaat.

The Last Walk - three short films tell an universal story that simultaneously highlights the common experiences that Indigenous people have undertaken.


Christian is visiting his home village with his fiancée allegedly to look at churches to get married in, after living in the south for many years. But what are the true reasons for the visit? This is the story about the time before she came, after he left and everything that is untold in between that.


A man breaks out of his group of friends to follow his own calling. His old friends do not accept this, and therefore bring him back home for punishment and subduing. The story takes place in a twisted Sámi universe in Northern Norway.


Sámi Moments / Sámi boddu
A meeting between two reindeer herders on a small hill in the middle of the tundra. It´s a film about the need for company without necessarily saying much, friction between two units, and embarrassing silence.


The short film Aquarium is directed by Yvonne Thomassen. The young boy Amir is about to freeze to death and is forced to find shelter from the ice cold winter storms. This leads to an unexpected meeting between past and present.


In the wilderness of the tundra somewhere in Sapmi, a reindeerherder and his daughter are in a Lavvo relaxing and enjoying life. Suddenly, far away they hear sound of a snow mobile, clearly moving towards them. The reindeerherder, her father, prepares his daughter for what might happen. 

This action sami thriller takes your heartbeat to another level.


zondag 2 mei 2021

Lapponensis - Michiel Brouwer

Boek details:
Auteur: Michiel Brouwer
Titel: Lapponensis 
Verschijningsdatum: 2012


Samenvatting:
Michiel Brouwer spent more than three years to the creation of his book Lapponensis, which deals with the influence of the Swedish rasbiologie the Sami people of northern Europe. The Swedish Rasbiologie was a period of 30 years for the National Socialism of Duit country until 1958.

The Institute Rasbiologisch are many remains of the Sami investigated. Many of their relatives are keen back for reburial, this still has not happened. There are also many Sami which the influence of the Swedish rasbiologie is still very timely.

The Swedish state recognizes nor denies it happened. This black page in the history of social example is Sweden, is deliberately forgotten. Brouwer: “I try to bring that no image is the one portrayed in this way, I want this history, and the fate of the Sami people of northern Europe gets more attention.”


De auteur:
Michiel Brouwer, geboren in Nederland en sinds zijn derde opgegroeid in Zweden. In 2005 weer terug naar Nederland voor de studie fotografie. In 2008 is hij begonnen met zijn scriptie totdat hij een artikel tegenkwam die zijn interesse trok, Het ging over een Sami vrouw die demonstreerde bij het Zweedse parlement in Stockholm om de beenderen van haar grootmoeder terug te krijgen. Dit was het begin van het onderzoek naar de effecten die het tijdperk van de Zweedse rassenbiologie had uitgeoefend op de Sami-bevolking in Zweden. Een tijdperk die Michiel Brouwer nog niet eerder had gehoord in zijn jeugd en schooltijd. In juni 2009 studeerde Michiel af met het project Lapponensis. De titel Lapponensis komt uit het eerste boek die de Sami bevolking beschreef, Flora Lapponica van Carl Linnaeus. Na de scriptie is Michiel weer naar het noorden vertrokken en kocht een 1972 Mercedes 608D en bezocht de Sami. De bevindingen hebben geresulteerd in de publicatie Lapponensis. De publicatie is met behulp van een campagne op Voordekunst gerealiseerd. Hieronder een gedeelte uit de campagne:

In de hoofdstukken behandel ik onder andere het leven van Sami families in een dierentuin, een gedwongen verhuizing, de schedelverzameling in het instituut, de Anatomische show en vertel ik over mijn reis.

De publicatie zal bestaan uit een gestileerde archiefmap van 36x45 cm. In deze map bevinden zich lossen katernen, één katern per hoofdstuk, een boekje per verhaal. Het idee hier achter is dat het archief moet kunnen groeien. Wanneer ik een nieuw verhaal heb gevonden, komt er een nieuw katern voor in de verzameling. Zo ontstaat er een beeldarchief, een groeiende publicatie van mijn hoofdstukken.

Helaas zijn er nog geen nieuwe verhalen toegevoegd aan de publicatie. 

De publicatie:
Na het maken van de post over de film Same Blood kwam ik op het spoor van Lapponensis. Sinds die tijd heb ik geprobeerd om een publicatie te bemachtigen. Geprobeerd te bestellen bij PhotoQ Bookshop maar het bleek dat de publicatie toch niet meer op voorraad was. Contact gehad met Michiel maar dat liep stuk. In februari dit jaar tijdens een webinar van Photo31 met Jeroen Toirkens bleek dat Michiel Brouwer ook aanwezig was. Via de webinar chat contact gekregen met hem en hij ging kijken of er nog ergens een exemplaar was te krijgen. Er bleken een nog een aantal publicaties aanwezig te zijn bij de Kiasma museumshop te Helsinki. Michiel heeft de publicaties naar mij gestuurd via de post. Hiervoor wil ik hem nog ontzettend voor bedanken. 

Hieronder zijn de boeken uit de publicatie te zien.


Het boekje over het anatomisch theater bevat oude foto's van Carolina Rediviva, Nordiska Arkivet en foto's gemaakt door Michiel. De foto van het beroemde / beruchte anatomisch theater in Gustavianum onbreekt niet. 


Onderstaande foto is afkomstig van een wedstrijd ‘wie is de beste ariër’ van de rasbiologen, uitgeschreven in dagbladen, waarin vervolgens een foto van de winnaar – een lange, hoogblonde Zweed - én de grote verliezer – een kleine, donkere Sami - werd gepubliceerd.


In het boekje The Skull collection is te lezen hoe de skeletten en de botten van de Sami bij elkaar zijn gegraaid en worden de namen van dr Gustav Retzius en Herman Lundborg genoemd. Over Herman Lundborg, Gustav Retzius en zijn vader Anders Retzius is veel te lezen in de onderstaande documenten:


Over Herman Lundborg heeft Maja Hagerman een biografie geschreven, Käraste Herman. Ze heeft ook een film over Herman Lundborg gemaakt met de titel "What Measures to Save a People? A film about Herman Lundborg, head of the Swedish State Institute for Race Biology." De film duurt bijna een uur en moet gehuurd worden. De film staat op mijn lijst om te bekijken. 


Het derde boek gaat over het leven van de Sami in Skansen. In 1891 werd Skansen opgericht en er was direct een Sami nederzetting aanwezig. Elk jaar na de winter moest een Sami familie in de Sami hut wonen. Ze moesten de traditionele kleding dragen. Hieronder een gedeelte uit het Zuiver Zweeds Volkskrant artikel van Angela Wals over Lapponensis

Als onderdeel van het folkloristisch tafereel ‘Zo leven de Sami’ woonde Sara Larsen elk jaar tijdelijk in de zoo van Stockholm. In Skansen, het openluchtmuseum en de dierentuin van Stockholm, staat een traditionele Sami-hut. Sara Larsson, geboren in 1919, groeide op in deze hut. Elk jaar, na de winter, verhuisde haar familie van hun huis in Östersund naar het museum. Daar kregen ze de taak om voor de rendieren te zorgen. Ze liepen rond in de kleurrijke kledij, die normaal alleen op feesten werd gedragen, en zij beoefenden ‘typische’ handarbeid. Het moest er zo authentiek mogelijk uitzien. Nieuwsgierig naar dit exotische nomadenleven, bezocht de vrijwel de complete Stockholmse bourgeoisie de hut. Sara genoot van de aandacht en overdreef de verhalen van haar grootouders graag voor haar publiek. De realiteit was alleen dat ze al behoorlijk waren verwesterd. De meeste Sami spraken Zweeds en waren bekeerd tot het christendom. Het museum had de hut, toen al verlaten, uit de provincie Jämtlands län gehaald, gerenoveerd en er rendieren bijgezet. Generaties scholieren die Skansen bezochten, wisten niet beter of Sami leefden in hutten en trokken rond met dieren. Dit beeld, gevoed door de verhalen van Sara Larsson, bleek hardnekkig en is lang aan de Sami blijven plakken. Nu staan er houten rendieren en acteurs in klederdracht bij de hut. Sinds een jaar hangt er een bord waarop staat dat Sami niet meer als nomaden leven.


Tegenwoordig zijn er dus acteurs aanwezig in de Sami nederzetting die het verhaal neerzetten van de familie Såekie. Er is ook een foto en tekst aanwezig over Elsa Laula. Hieronder een drietal foto's van ons bezoek aan Skansen.




Het vierde boek gaat over de geforceerde verhuizing van de Sunna familie. Michiel verbleef een week bij de familie en heeft hun verhaal in een apart boek beschreven en gefotografeerd. Later hebben Michiel en Anders Sunna samen het Maadtoe project gedaan. Maadtoe (Zuid-Samisch voor oorsprong, afkomst) is een kunsttentoonstelling die discussies wil uitlokken over onze relatie tot multiculturalisme, vervreemding en tolerantie en over het belang van kunst als medium voor deze discussies. Meer informatie over het project is te vinden op:
Een ander project is Every Leaf Is an Eye. Meer informatie over en beelden van deze tentoonstelling is te vinden op de Contemporray Art Daily website en de MyNewsDesk website. Deze twee projecten zouden een mooie aanvulling zijn geweest voor Lapponensis.


Onderstaande foto vond ik wel bijzonder. Ik vroeg mij al geruime tijd af waarom er een doek om de kralen zaten en de onderstaande foto geeft de reden daarvoor aan.


In het Supplement A Sápmi boekje staat het verhaal van Michiel en foto's die gemaakt zijn tijdens de reis door het hoge noorden. 

Interessante websites:
Mocht er iemand interesse hebben in de publicatie neem dan even contact met mij op via het reactieformulier op deze website. De prijs is €60,- exclusief verzendkosten. 

Lapponensis from Michiel Brouwer on Vimeo.

This is an introduction to my photographic project.

Lapponensis
The influence of Swedish Racebiology