Google Translate

vrijdag 9 april 2021

Stevns Fyr

Dit is voorlopig de laatste blogpost over Stevns Klint. Een bezoek aan de vuurtoren Stevns Fyr mocht niet ontbreken en dit was dan ook de laatste halte in de omgeving van Stevns Klint. Eigenlijk zijn er twee vuurtorens te bezichtigen, een oude eerste vuurtoren, gebouwd in 1816 - 1818 en de nieuwe vuurtoren, gebouwd in 1877 - 1878. 

De eerste vuurtoren is geen toren maar is een halfronde uitbreiding aan het einde van de woning van de vuurtorenwachter. De signalen van de vuurtoren waren vanaf grote afstand op zee goed te zien. De vuurtoren en de woning van de vuurtorenwachter zijn ontworpen door de architect Poul (de) Løvenørn

In 1878 werd de nieuwe vuurtoren in gebruik genomen. Deze keer koos men ervoor om een ​​echte toren van 27 meter te bouwen, gemaakt van kalksteen van het nabijgelegen klif. Het gebied rondom de vuurtoren was lange tijd in gebruik door het leger ten tijde van de Koude Oorlog. In 2002 werd het gebied vrijgegeven voor het publiek en werd het mogelijk om de vuurtoren te bezoeken. Tot 2011 had de marine een uitkijkpost aan de voet van de vuurtoren. Dit gebouw is tegenwoordig een museum. Er zijn plannen om Stevns Fyrcenter te creëren met tentoonstellingen over de geschiedenis en de natuur rond de klif. Dit is te lezen op een informatiebord. Op dit moment ziet het er nogal militairachtig uit met onder andere een groot hek waar je door moet om de vuurtorens te kunnen bezichtigen. Nu begrijp ik ook waarom. Het was al laat dus we waren al blij dat we er konden rondlopen. De 'nieuwe' vuurtoren zat helaas in de steigers. 

Op deze website staan nig een aantal mooie oude foto's.




Oude vuurtoren.


Nieuwe vuurtoren.


dinsdag 6 april 2021

De nachtegaal - Johanna Mo

Boek details:
Auteur: Johanna Mo
Titel: De nachtegaal
Oorspronkelijke titel: Nattsångaren
Vertaling: Edith Sybesma
Verschijningsdatum: 2021
Bladzijde: 399
Uitgeverij: HarperCollins
ISBN: 9789402707175



Flaptekst:
Toen Hanna Duncker negentien jaar oud was, werd haar vader veroordeeld voor moord. De schaamte en verwarring zorgden ervoor dat ze van het eiland Öland wegvluchtte en ergens anders een nieuw leven opbouwde. Pas zestien jaar later, na het overlijden van haar vader, keert ze terug naar haar geboortedorp, om aan het werk te gaan als rechercheur bij de politie van Kalmar, aan de andere kant van de zeestraat.

Op haar eerste dag wordt ze samen met haar partner Erik Lindgren naar een plaats delict op Öland gestuurd waar het lichaam van een vijftienjarige jongen is aangetroffen. De jongen blijkt de zoon van haar jeugdvriendin te zijn. De zaak trekt de aandacht van veel bewoners, die Hanna's terugkeer niet allemaal waarderen, getuige de dreigende, anonieme telefoontjes die ze krijgt. Wat is er precies aan de hand op het eiland?


De auteur:
Johanna Mo is in 1976 te Kalmar geboren maar woont sinds haar studententijd in Stockholm. Bijna twintig jaar heeft ze gewerkt als schrijver, redacteur, docent, criticus, vertaler en corrector. Ze heeft al redelijk wat boeken op haar naam staan waaronder de vierdelige serie met Helena Mobacke. Deze boeken zijn nog niet naar het Nederlands vertaald. De serie waarvan De Nachtegaal het eerste deel is, met Hanna Duncker in de hoofdrol, is nu dan wel vertaald. Vanaf 2020 gaat Johanna Mo zich fulltime bezighouden met schrijven van haar eigen boeken. 

Het boek:
Ik mocht van HarperCollins het boek alvast lezen voor de daadwerkelijke publicatie. Hiervoor bedankt. Het boek beslaat een periode van woensdag 15 mei tot en met maandag 20 mei. Elke dag is een deel en de delen zijn weer onderverdeeld in korte hoofdstukken. Tussen de hoofdstukken komt er regelmatig een hoofdstuk met de titel De Laatste Dag. Hiermee begint het verhaal trouwens ook. 

Op woensdag 15 mei wordt Hanna Duncker geïntroduceerd. Ze is de dochter van Lars Duncker en de zus van Kristoffer. Ze is geboren in 1984 en opgegroeid aan de oostkant van Öland, maar is op een gegeven moment vertrokken naar Stockholm. Ze heeft daar de politieacademie gevolgd en had werk als rechercheur bij de politie in Stockholm. In Stockholm had Hanna in een flat van vijf verdiepingen ingeklemd gezeten tussen mensen van wie ze niets wist. Na zestien jaar in Stockholm te hebben gewoond, woont ze nu sinds een maand aan de rand van het dorpje Kleva op Öland. Haar vader is vorig jaar herfst overleden en ze is naar Öland gegaan om de zaken af te handelen. Uiteindelijk is ze weer gaan wonen op Öland en is sinds een dag rechercheur bij de politie van Kalmar. Woensdag 15 mei is dus haar eerste werkdag.

Het is al vrij snel duidelijk dat ze een verleden heeft. Haar broer Kristoffer woont in Londen en heeft zijn achternaam veranderd naar Baxter. Hij wil niets meer te maken hebben met zijn verleden. Het verleden is dat na de dood van hun moeder het erg slecht ging met vader Lars en uiteindelijk een misdaad heeft begaan die Hanna nog altijd achtervolgt. Vooral nu ze weer terug is op Öland. De misdaad van haar vader was voor Hanna de reden om bij de politie te gaan. Nu is werkzaam bij de politie van Kalmar waarvan Ove Hultmark haar baas is. Ove Hultmark heeft zestien jaar geleden het onderzoek naar haar vader geleid. Ze maakt kennis met haar collega's en haar directe collega is Erik Lindgren. Andere collega's zijn Amer Moghadan, Daniel Lilja en Carina Hansson. De eerste dag van Hanna begint al direct heftig. Op het Alvaret, Möckelmossen is een dode gevonden. Het slachtoffer is een jongen van ongeveer vijftien jaar en ligt tegen de muur en had een bloedooievaarsbek bloem in zijn hand.

Op die woendag wordt ook Rebecka Forslund geïntroduceerd met puberzoon Joel, dochter Molly en man Petri. Er zit negen jaar tussen Joel en Molly en Petri is niet de vader van beiden. Ze wonen in Gårdby. Het is al snel duidelijk wie het slachtoffer is. Rebecka en Hanna kennen elkaar nog van vroeger en waren toen beste vriendinnen. Ze ontmoeten elkaar zestien jaar later weer en het nieuws wat Hanna brengt is verschrikkelijk. Hanna belooft aan Rebecka om de dader te vinden. Tijdens het onderzoek krijgt Hanna ook nog eens te maken met haar verleden en krijgt dreigtelefoontjes en sms'jes op haar telefoon.

Conclusie:
Geen standaard thriller deze keer. Het is een uitgewerkt verhaal waarin gevoelens en relaties centraal staan. Er wordt ruim de tijd genomen hoe het leven van Hanna zo is geworden vanwege een gebeurtenis uit het verleden en waarom ze terugkeert naar Öland. Het eiland waar ze na de dood van haar moeder geen fijne herinneringen meer aan heeft. Daarnaast komt het verleden, heden en toekomst van haar collega Erik uitgebreid aan bod. Ook haar relatie met Rebecka wordt goed uitgewerkt. Het leven van Rebecka en haar gezin staat ook centraal in het verhaal. Het blijft allemaal klein. Dat kan ook niet anders want zo groot is Öland niet en er wordt veel geroddeld op het eiland. Doordat het klein blijft kan Johanna Mo het verhaal goed neerzetten. Johanna Mo is geboren in Kalmar en heeft dus vrij veel kennis van Öland en dat is ook goed te lezen. Zelf ben ik een aantal keer op Öland geweest en de sfeer die Johanna Mo neerzet klopt met de realiteit. Veel bekende plekken komen in het verhaal aan bod zoals Möckelmossen, keramiek langs de weg, de zonsondergangen bij de zee, het kasteel in Kalmar, de brug naar Öland, het Alvaret, het plaatsje Färjestaden etc.


Het verhaal zelf wordt vanuit verschillende kanten verteld door natuurlijk Hanna, maar ook door Erik, Rebecka en Joel. Soms overlappen de vertellingen elkaar en wordt een scène vanuit verschillende kanten bekeken. Zeer knap gedaan. Ook de onderbrekingen van De Laatste dag passen naadloos in het verhaal. Het verhaal waar het meer gaat om de gevoelens van mensen in de omgeving van het slachtoffer en de dader. De vader van Hanna was namelijk ook een dader. Het thema van het verhaal is eigenlijk nog belangrijker. In het nawoord geeft Johanna Mo aan dat een gebeurtenis op 27 oktober 1991 inspiratie voor De Nachtegaal was. Het ging om een moord die in Zweden de taximoord werd genoemd. In die zaak werd taxichauffeur Dusanka Petrén ontvoerd en later vermoord door twee jonge mensen uit Kalmar, ingehuurd door haar ex-man. De zus van Johanna Mo had een relatie met een van de drie jonge mannen die van de moord werden verdacht, en een andere met wie ze in haar vrije tijd werkte. Na dertig jaar kon Johanna Mo deze gebeurtenis, die een enorme impact heeft gehad op haar leven, verwerken in dit boek. Meer informatie over het voorval is te lezen in dit interview.

Een erg goed eerste deel in een nieuwe serie die zich afspeelt op Öland. Eindelijk weer eens een serie die zich daar afspeelt. Een aantal boeken van Johan Theorin speelden daar ook af. In de zomer van dit jaar komt in Zweden het tweede deel uit.

Wetenswaardigheden:

maandag 29 maart 2021

Koldkrigsmuseum Stevnsfort en Boesdal Kalkbrud

Na de wandeling langs de klif van Stevns Klint zijn we ook nog even met de auto naar het koldkrigsmuseum Stevnsfort en Boesdal Kalkrud geweest. Gewoon om even te kijken .Het was al laat en het museum zat al dicht. Toch nog een paar foto's van buiten gemaakt. Ik moet zeggen dat ik wel erg benieuwd ben naar de 18 meter onder de grond liggende 1,7 kilometer lange gang. Vanwege corona zit de tunnel nu nog dicht. Volgens de website van Østsjællands Museum werd Stevnsfort in 1953 ingewijd, maar pas in 1955 volledig voltooid. De achtergrond voor de bouw was de ontwikkeling van de Koude Oorlog na de Tweede Wereldoorlog en niet in de laatste plaats de toetreding van Denemarken tot de NAVO in 1949. De belangrijkste vijand was nu het communistische 'Oostblok', die bestond uit de Sovjet-Unie en een aantal Oost-Europese landen. Denemarken bevond zich in de frontlinie van de Koude Oorlog, omdat ze buren van het Oostblok waren via de Oostzee. Daarom werden Stevnsfort en Langelandsfort gebouwd, die samen de toegang tot de Deense zeestraten (Sont, Storebælt en Lillebælt) vanuit het oosten bedekten. In oorlogstijd moesten de forten deze wateren blokkeren totdat er versterkingen uit het westen kwamen. In vredestijd dienden de forten als maritieme bewaking, waar elke dag, de klok rond, al het passerende scheepvaartverkeer werd gevolgd.

Stevnsfort kenmerkt zich door ondergronds te zijn. Naast de werking van de belangrijkste bewapening van het fort, werden twee grote Duitse kanonnen en de bewaking van het water uitgevoerd vanuit de ondergrondse ruimtes die verbonden waren door karakteristieke lange doorgangen uitgehouwen in de klif.

In 1984 vond een verplaatsing van de Deense raketafweer plaats, waardoor een eenheid (squadron) van het Amerikaanse raketsysteem HAWK bovengronds op het gebied van Stevnsfort werd opgesteld. Op het terrein van Stevnsfort kun je nog steeds het raketsysteem zien. Zowel het HAWK-squadron in Stevnsfort als het fort zelf werden in het jaar 2000 gesloten. Het museum werd geopend in 2008.

Op de website van Rose Frederiksen is een blog te vinden met een rondleiding door het museum. Ook zijn er veel foto's te zien. Nog meer foto's staan op deze pagina van Hjak.








Naast het fort ook even gekeken bij Boesdal Kalkbrud. Sinds 1914 werd in Boesdal Kalkbrud kalk opgegraven. Overblijfselen van de twee oude kalkovens uit 1930 staan ​​er nog en een groot piramidevormig pakhuis uit 1967 is bewaard gebleven. Het gebouw wordt tegenwoordig gebruikt voor culturele doeleinden. De kalksteengroeve werd in 1978 gesloten en is tegenwoordig eigendom van de gemeente Stevns en dient als recreatiegebied voor onder meer picknicks, rollenspellen en concerten. Vanaf de kalksteengroeve kun je helemaal naar beneden lopen naar het strand zonder trappen. Omdat we al een beste wandeling erop hadden zitten alleen even over de groeve gekeken en er niet doorheen gelopen. Volgens de website van Stevns Klint komt er in 2022 een bezoekerscentrum. 






Mochten we ooit weer eens in de buurt zijn van Stevns Klint dan gaan we zeker hier weer naar toe en blijven dan langer.

donderdag 18 maart 2021

Jomsviking 2: Vinland - Bjørn Andreas Bull-Hansen

Boek details:
Auteur: Bjørn Andreas Bull-Hansen
Titel: Jomsviking 2: Vinland
Oorspronkelijke titel: Vinland
Vertaling: Michiel Vanhee en Sofie Maertens
Verschijningsdatum: 2020
Bladzijde: 528
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022588246


Flaptekst:
Torstein Tormodson moet na de beruchte Slag van Svolder gedwongen met zijn familie naar het westen vluchten om aan de toorn van Olaf Tryggvason en zijn leger te ontsnappen. Torstein staat nu aan het hoofd van de Jomsvikings, een genootschap van Viking-huurlingen. Hij wil een toekomst voor zichzelf en zijn familie veiligstellen, en heeft plannen om scheepsbouwer te worden en een vermogen op te bouwen.

Hij gaat op zoek naar de mythische larixbossen die volgens geruchten aan de andere kant van de oceaan te vinden zijn, in het land dat de Vikingen ‘Vinland’ noemen. Maar Vinland zit vol gevaren en al snel moet Torstein vechten voor zijn leven. Zal hij ooit herenigd worden met zijn familie?

Vinland geeft lezers een uniek inkijkje in de levens van de eerste kolonisten van Noord-Amerika en in de conflicten die ontstonden met de machtige inheemse volkeren uit de omgeving.


Het boek:
Het tweede deel uit de Jomsviking serie over het leven van Torstein Tormodson. Het verhaal gaat verder waar het eerste deel is gestopt. De blogpost over het eerste deel is hier terug te vinden. In het tweede deel wordt het verhaal opnieuw verteld door een oude Torstein Tormodson en hij blikt terug op zijn tijd in IJsland, Groenland en Vinland in de periode rondom het jaar 1004. Torstein is leider van een groep Jomsvikingen. Ze droomden ervan zich in Jutland te vestigen, maar ze moesten vluchten voor de mannen van Olav Tryggvason die wraak wilden nemen na de moord op Olav Tryggvason. Ze gingen westwaarts naar de Orkney-eilanden, waar Sigrid, de vrouw van Torstein, vandaan kwam. Ze verwachtten een baby en ze bleven daar totdat hun zoon werd geboren. Torstein wilde de legendarische lariksbossen aan de andere kant van de zee vinden, rijk worden van de scheepsbouw en een nieuwe toekomst creëren voor zichzelf en zijn gezin. In totaal gingen eenendertig mannen aan boord van het langschip. Samen met de vrouwen en kinderen veertig. Ze gingen eerst naar de Faeröer en gingen door naar IJsland. Vanwege een incident op IJsland moesten Torstein en zijn gevolg weer weg en vervolgden ze hun reis naar Vinland. Eerst doen ze Groenland nog aan waar ze Erik de Rode ontmoeten. Vervolgens gaan ze op weg naar Vinland en komen een eiland tegen die ze Reinsøy noemden. Ze gaan zich vestigen en bouwen een nederzetting. Ze ontmoeten de inheemse bevolking, die skrælingen worden genoemd en hebben er goed contact mee. Tot zo ver gaat alles goed zou je zeggen, maar als Reinsøy wordt overvallen veranderd het leven van Torstein en de zijnen volledig en de vraag is hoe Torstein eruit komt. Dat hij eruit komt is al duidelijk omdat hij het verhaal verteld.

Conclusie:
Het is weer een boeiend verhaal geworden waarin Torstein, zijn vrouw, hun kind en zijn broer vele avonturen meemaken. Ze reizen er wat vanaf en komen op allerlei plekken en landen. Groenland, IJsland en Vinland, het tegenwoordige Noord-Amerika. Het is verhelderend om te lezen hoe het leven er toen aan toe ging. Ook de ontmoetingen met de Skraelingen zijn interessant om te lezen. Het is Bull-Hansen weer gelukt om een geweldig verhaal af te leveren en deze te plaatsen in een geschiedkundige waarheid. Gelukkig is Bull-Hansen nog niet klaar met zijn serie en ik wacht met smart op het volgende deel. Op Wikipedia is dit artikel te lezen over de geschiedenis van de indianen.

Wetenswaardigheden:
Snæbjørn Galti.
Tjodhild Jørundsdatter.
Brattahlíð.
Bjarmaland
Helluland.
Markland.
- Spel Hnefatafl.
Patuxet
Freydis Eriksdochter. Meer informatie over haar is hier te vinden.
Algonkin.
- Mannen uit Cahokia, Cahokianen.
Fimbulvinter, de Grote Winter. 
- Pemmikan.
- Wendigo.
- Kvedun, een type boot van de skraelingen.
Sint-Brixius-dag.
- Holmgård, de naam die de Vikingen gaven aan de huidige Russische stad Novgorod.
- Vuurreus Muspel.
- IJslands schip Naglfar. De nagels van de doden.
Njord.
- Gungnir.
- Vinland. - Geit Heidrun en het varken Særimne.

Recensies:

zondag 14 maart 2021

Stevns Klint herdenkingspark

In een eerdere post over Stevns Klint was al veel te lezen en te zien. In deze post een wandeling in het herdenkingspark die naast de Højerup gamle kirke ligt. Mocht je Stevns Klint gaan bezoeken en je bent geïnteresseerd in de geschiedenis van de omgeving van Stevns Klint, loop dan ook even door het park. Het park staat vol met stenen en gedenktekens voor mensen die iets hebben betekend voor de omgeving.

Peder Syv (1631-1702) werd geboren in Kirke Syv bij Roskilde - vandaar de naam Syv. Vanaf 1664 werkte hij als pastoor in Hellested Stevns, maar vooral als taalkundige en folkloreverzamelaar. Hij werkte aan het verzamelen en registreren van folklore. In 1682 en 1688 verschenen zijn twee grote verzamelingen spreekwoorden met ca. 15.000 populaire uitdrukkingen, gezegden, bijvoeglijke naamwoorden, mondeling geluk, leer- en leefregels. In deze boeken benadrukt hij dat de spreekwoorden niet alleen een getuigenis zijn van de wijsheid van de voorouders, maar ook een sieraad van de taal.



Harald I. Boisen (1857-1904) was pas 47 jaar oud. Vrienden plaatsen deze herinnering voor hem. Hij is geboren in Kopenhagen. Zijn grootvader was een bisschop en zijn vader een priester. Boisen studeerde in 1883 als theoloog af aan de Universiteit van Kopenhagen. Hij werd priester in Højerup in 1890. Toen zijn vrouw stierf, bleef hij achter met een kleine jongen, en was hij geestelijk en lichamelijk gebroken. Hij hertrouwde in 1903. De kerk in Højerup werd steeds populairder bij mensen uit de parochie Store Heddinge. Hij werd kapelaan in de Store Heddinge-kerk in 1904, maar in de herfst werd hij ziek en stierf op 13 december 1904. Boisen was de voorlaatste predikant van de Højerup gamle kirke, die 5 jaar later werd gesloten uit angst voor instorting.


Christian Richardt (1831-1892) werd geboren in Kopenhagen. Richardt publiceerde verschillende komedies voor studenten, maar pas in de dichtbundel Smådigte uit 1860 werd hij bekend als dichter. In 1872 werd hij kapelaan in Store Heddinge, en na een tijdje op Funen werd hij priester in Vemmetofte.

Niels Larsen Stevns ontwierp en maakte het monument. De motieven zijn ontleend aan het gedicht Vasen van Christian Richardt en zijn sprookje Tornerose.



Morten Eskesen, leraar op de middelbare school, dichter en componist.



Peter Hiort Lorenzen, een Deens / Sleeswijkse politicus en koopman.



Klinten og kridtskæret.


Gedenkteken voor Absalom, aartsbisschop, krijger en staatsman. Het monument werd in 1934 onthuld en symboliseert een scheepsboeg die de boeg van de zee afschermt.

Hierboven staat het monument voor bisschop Absalon uit 1933. Toen Stevns Klint bouwmaterialen aan zijn kastelen leverde, werd het passend geacht om op de klif een monument voor hem op te richten.


Scavenius-Monumentet. De familie Scavenius liep voorop in het gebied gedurende vier generaties nadat Jacob Brønnum Scavenius bijna de enige eigenaar van de landerijen van het gebied werd toen hij in 1793 Gjorslev, Erikstrup en Søholm kocht. Zowel hij als zijn opvolgers ontwikkelden het gebied met de vervanging van de boerderijen, kalksteengroeven en de bouw van de haven van Rødvig. Tegelijkertijd waren verschillende van hen politiek actief.

- Jacob Brønnum Scavenius 1749-1820
- Peder Brønnum Scavenius 1795-1868
- Jacob Frederik Scavenius 1838-1915
- Frederik Scavenius 1868-1923



Martin A. Hansen werd geboren op 20 augustus 1909 in Strøby op Stevns. In 1914 brak de Eerste Wereldoorlog uit. De vader werd opgeroepen voor militaire dienst en was enkele maanden weg. Het kleine gezin kon het moeilijk alleen redden. De krappe omstandigheden, het leven op het platteland en het nauwe contact met de natuur typeerden zijn zeer uitgebreide schrijven.

Hij debuteerde met twee sociaal-realistische romans over de crisis van de jaren dertig. 



Niels Larsen Stevns (1864-1941) werd geboren in Gevnø op Stevns. De jonge Niels Larsen Stevns wilde schilder worden en na een verblijf in Vallekilde Højskole werd hij student bij Joakim Skovgaard. Voor studiebeurzen maakte Niels Larsen Stevns studiereizen naar Italië en leerde de basistechniek van het schilderen met fresco's. Bij het decoreren van de kathedraal van Viborg in 1901-1906 werkte hij met fresco's onder leiding van Joakim Skovgaard. Na deze periode ontwikkelde Niels Larsen Stevns zijn eigen persoonlijke stijl en versierde in de daaropvolgende jaren verschillende kerken. Een grote collectie van Niels Larsen Stevns is te zien in het Vendsyssel Art Museum in Hjørring.

De gedenkstenen voor Martin A. Hansen en Niels Larsen Stevns werden op 2 augustus 1973 onthuld.



Danmarks befrielse - 5. maj 1945.



Dybbøl-egen. De oorlog in 1864 waar ook de gelijknamige serie 1864 over ging.



Peder Jensen Lodehat, een Deense bisschop en een belangrijke politieke figuur tijdens de regeerperiode van koningin Margrete I.



Dannebrog. In 2019 bestond de legende van de Deense vlag 800 jaar. Volgens de legende viel de Deense vlag in 1219 uit de hemel tijdens een veldslag in het huidige Estland, waardoor het Deense leger een onverwachte overwinning behaalde. De legende werd voor het eerst genoemd door historici in het begin van de 16e eeuw. Sinds 1913 wordt de vlag - en de legende van zijn oorsprong - jaarlijks gevierd op 15 juni, die Valdemars Dag wordt genoemd naar de overleden koning. Die dag, zoals op vele andere dagen, wordt de vlag in het hele land gehesen. Hoewel de kruistocht van koning Valdemar plaatsvond, heeft het verhaal van de vallende vlag duidelijk geen enkele realiteit. Dat maakt het echter niet minder krachtig voor de Denen.


Een bijzondere wandeling door een park / bos vol met interessante gedenkstenen van mensen en gebeurtenissen die een belangrijke rol hebben gespeeld in de geschiedenis van dit stukje Denemarken.

woensdag 10 maart 2021

Equinox

Seriedetails:
Titel: Equinox
Jaar: 2020
Verhaal: Tea Lindeburg
Regisseurs: Søren Balle en Mads Matthiesen
Acteurs: Danica Curcic, Lars Brygmann, Karoline Hamm
Afleveringen: 6 van 45 minuten
IMDB cijfer: 6,1



Samenvatting:
Wanneer in 1999 de volledige schoolklas van haar zus spontaan van de aardbodem verdwijnt, is de jonge Astrid, dan 9 jaar oud, daar compleet van ondersteboven. Ze krijgt angstaanjagende nachtmerries en heeft het gevoel dat deze haar iets willen vertellen. Twintig jaar later is ze de schokkende ervaring die ze in haar jeugd meemaakte nog altijd niet vergeten, maar heeft het wel een plekje kunnen geven. Dat verandert wanneer ze merkt dat haar dromen langzaam maar zeker weer de kop opsteken. Als rond die tijd ook de enige overlevende van het drama komt te overlijden nadat deze contact met haar heeft gezocht, besluit Astrid te onderzoeken wat er zich twintig jaar geleden precies heeft afgespeeld.

De serie:
Na de Deense serie The Rain heeft Netflix een nieuwe Deense serie uitgebracht en wel Equinox. De serie is gebaseerd op de podcast Equinox 1985. De podcast is hier te beluisteren. Helaas versta ik geen Deens maar kan wel de samenvattingen van de afleverinen lezen en die zijn best wel interessant. Ik heb ze gelezen na het zien van de serie. Het verhaal komt redelijk overeen met de TV-serie maar in de podcast is Tea Lindeburg, de bedenker van Equinox, degene die de verdwijning van Ida onderzoekt. Tea woonde in dezelfde straat als Ida en na het toesturen van een anonieme brief is ze op onderzoek uit gegaan. In de TV-serie gaat de jongere zus van Ida, Astrid, twintig jaar later op onderzoek uit nadat een beller in haar radioshow het verleden weer oprakelt en meer weet van het bizarre ongeluk twintig jaar geleden. 

Wat volgt is een onderzoek van Astrid naar wat er in het verleden is gebeurd. De flashbacks van Astrid geven weer wat er gebeurd is in het verleden. Bijzonder is dat Astrid van het heden en Astrid van verleden naadloos in elkaar overlopen in een aantal scènes. En in één scène waren zelfs beiden tegelijkertijd te zien. Dit hebben ze erg goed gedaan. In zes afleveringen kom je te weten wat er is gebeurd met Ida. In het begin is het nog goed te volgen.Wat later wordt het wat vager en duik je in de equinox met de lentegodin Ōstara.

Conclusie:
Een niet al te snelle serie die langzaam maar zeker naar het einde toewerkt. De gebeurtenissen in de eerste aflevering wordt geleidelijk aan duidelijker naarmate de afleveringen vorderen. Astrid draagt de serie en doet dit erg goed. Ook de jongere versie van Astrid is erg goed neergezet. Het verhaal zit goed in elkaar en deed mij terugdenken aan de film Midsommar. Leuke serie.

Recensies:

dinsdag 23 februari 2021

De jacht – Will Dean

Boek details:
Auteur: Will Dean
Titel: De jacht 
Oorspronkelijke titel: Dark Pines
Vertaling: Catalien en Willem van Paassen
Verschijningsdatum: 2021
Bladzijde: 412
Uitgeverij: A.W. Bruna
ISBN: 9789400512108



Flaptekst:
De jacht is het eerste deel in de ijzersterke nieuwe thrillerserie rondom de dove heldin Tuva Moodyson.

HOREN
Tuva Moodyson, een dove verslaggever van een lokaal Zweeds krantje, is op zoek naar het verhaal dat haar carrière kan lanceren, in de hoop eindelijk het piepkleine dorp Gavrik te verlaten.

ZIEN
Twee lichamen liggen diep in de bossen bij een afgelegen Zweeds dorpje. Hun ogen ontbreken.

ZWIJGEN
Een web van leugens. Een onopgeloste moord van twintig jaar geleden.

Kan Tuva de moordenaar te slim af zijn voor ze diens laatste slachtoffer wordt? Ze wil het graag geloven. Maar daarvoor moet ze haar ergste angsten overwinnen en diep de bossen in trekken.

De auteur:
Will Dean, een Brit die opgroeide in East Midlands, woont al negen jaar in Zweden met zijn Zweedse vrouw en hun zesjarige zoon in een zelfgebouwd huis midden in een uitgestrekt elandenbos 90 minuten ten noorden van Göteborg. Negen jaar geleden zagen Dean en zijn Zweedse vrouw een kans om terug te gaan naar Zweden. Volgens dit interview van de Daily Mail met Will Dean: 'Ik vond deze drassige open plek op internet, midden in een groot elandenbos', zegt Dean. 'Zo'n land is in Zweden niet erg duur, niemand wil hier wonen! We hebben afgesproken om het zes maanden te geven. Dat was zeven jaar geleden. Nu hebben we een jongen en een enorme Noorse boskat, dus we zijn geworteld. '

'Kom in oktober, jachtseizoen, we horen elke dag geweerschoten', zegt Dean. 'Daar kwam het idee vandaan. Ik buiten in mijn drassige tuin met mijn zoontje, met overal om ons heen geweren. Ik dacht, misschien was een van die kogels niet voor een eland bestemd ... '

En uit het interview met The Guardian:“Ik zag een grindpad en een pick-uptruck, keek toen door het raam en zag een vrouw met gehoorapparaten. Ik wist dat ze mijn hoofdpersoon was, maar ik begreep haar helemaal niet. Ik wist dat ik een klein stadje wilde schrijven, een boek van het type Twin Peaks."

Zo is het karakter Tuva Moodyson ontstaan, een dove, biseksuele verslaggever die de natuur bijna net zo haat als Dean ervan houdt. Dean heeft zelf geen ervaring met doofheid maar heeft zich er wel flink in verdiept. Voordeel is ook dat hij een dove vriend heeft die meegelezen heeft. Meer over Will Dean is te lezen in dit Hebban interview en er is nog meer te horen en te zien op zijn Youtube kanaal.

Het boek:
Ik mocht het boek lezen voor de Thrillzone leesclub. Het boek heeft als ondertitel Tuva 1 en geeft al aan dat de hoofdpersoon Tuva is en dat er meer delen zullen volgen. De zesentwintigjarige Tuva woont in Gavrik, een fictieve plaats met negenduizend inwoners en ligt in Värmland, Zweden. Tuva is doof maar kan door middel van gehoorapparaatjes wel wat horen. Ze heeft maar 10% gehoor in het linkeroor. Tuva werd op vroege leeftijd al doof vanwege een hersenvliesontsteking en kan liplezen. Haar moeder woont in Karlstad en heeft kanker en dus ernstig ziek. Het is de reden dat Tuva verhuisde van Londen naar Zweden. Dit is vergelijkbaar met Will Dean. Hij is ook verhuist van Londen naar Zweden. De vader van Tuva leeft niet meer. Hij heeft een ongeluk gehad en brak zijn nek toen er een eland voor zijn auto opdook. Het ongeluk heeft nogal impact gehad op het leven van Tuva en haar moeder. Hij zou dronken zijn geweest tijdens het ongeluk en dat is dan ook breed uitgemeten in de pers. Journalisten die leugens, geruchten, roddels, verkeerde citaten en kletspraat schreven terwijl hij toen al gestopt was met drinken. Het heeft Tuva in ieder geval gevormd en ze is sinds drie jaar verslaggever bij Gavrik Posten. Ze wil het beter doen dan de journalisten die over haar vader schreven en ze wil de waarheid schrijven. Ook het ongeluk van haar vader met de eland heeft invloed gehad. Ze is bang voor de natuur.

En die natuur speelt een belangrijke rol in het verhaal. Er wordt een lijk gevonden in het Utgardbos in het gehucht Mossen. De ogen waren verdwenen uit het lijk. Twintig jaar eerder in 1994 werden er ook drie doden gevonden waarvan de ogen waren verwijderd. Ze werden toen de Medusamoorden genoemd. De dader werd toen niet gevonden. Zou het kunnen zijn dat de dader twintig jaar later opnieuw heeft toegeslagen? Tuva gaat op onderzoek uit en moet haar angsten overwinnen. Het gehucht Mossen ligt aan het Utgardbos en er wonen een aantal zonderlingen aan de rand van het immense bos zoals de zusters Cornelia en Alice Sørlie, Frida en Hannes Carlsson en nog een paar excentrieke bewoners. De weg er naar toe zou eruit kunnen zien zoals de weg op de cover van het boek. Onheilspellend en dreigend.

Conclusie:
Een thriller waarin een dove verslaggever de hoofdrol speelt. Een interessant gegeven die niet vaak voorkomt in thrillers. En dan ook nog eens geschreven door een Brit die in Zweden is gaan wonen. Zou hij de Scandinavische sfeer vast kunnen leggen in het verhaal? De ingrediënten zijn in ieder geval aanwezig. Een gehucht aan de rand van een bos. Een gehucht met excentrieke mensen. Mensen die van alles verzamelen, mensen die trollen maken met echte tanden en haar, een schrijver die waarschijnlijk nooit zelf een boek heeft geschreven en Tête de veau, kalfshoofd, eet. Genoeg verdachten in de omgeving.
 
Naast het onderzoek spelen er nog de persoonlijke beslommeringen van Tuva. Haar verleden en haar angst voor de natuur. De angst is op zich wel vreemd omdat Tuva een bolle, deels Samische neus van haar moeder heeft geërfd. Als er iets Samisch in Tuva zit dan moet ze toch opgegroeid zijn in het hoge noorden van Zweden net als Frida en Hannes die oorspronkelijk uit Norrland komen. Tuva heeft het in ieder geval niet naar haar zin in Gavrik. Ze noemt de plaats constant Poppenstad of Klotestad en wil er graag weg. Helaas voor Tuva houdt haar moeder haar in Gavrik. Gavrik, een fictieve plaats in Värmland. De plaats ligt aan de E16. Aan het begin van Gavrik is er de McDonalds en aan het einde van Gavrik de ICA Maxi. Er is in het plaatsje een brug waar de E16 overheen gaat. De dropfabriek van Grimberg domineert het stadje. Grote stad Karlstad ligt op een uurtje rijden. Geen idee welke plaats Will Dean als voorbeeld heeft genomen. Meer hierover is te lezen in dit artikel van The Booktrail. Het verhaal van De Jacht deed mij vaak denken aan de eerste Jägarna film.

Ik heb het gevoel dat er nog veel potentie in Tuva zit en dat Will Dean inderdaad wel tien boeken over Tuva kan schrijven. Ze is zesentwintig jaar en kan nog lang mee. De dood van haar vader is iets wat in een vervolg aan bod kan komen en zeker de biseksualiteit van haar. In het verhaal had ik het gevoel dat er een soort spanning tussen Tuva en Frida aanwezig was. Ik vermoed dat dit aspect van Tuva in de vervolgdelen verder wordt uitgewerkt.

Is er ook kritiek? Jazeker, het gehannes met de gehoorapparaten werd op een gegeven moment zwaar irritant. Het had er niet zo dik op hoeven te liggen. Ook het plot was niet bijster origineel. Wel de uitvoering ervan. 

Wetenswaardigheden:

zaterdag 6 februari 2021

Stevns Klint

In de een-na-laatste aflevering van Reisgenøten was Maik de Boer met Diewertje Blok in Zuid-Seeland. Ik moet zeggen dat ik best wel teleurgesteld was in deze aflevering. Dit was niet het Zuid-Seeland die ik voor ogen had. Daarom maar weer een plek in Zuid-Seeland die wel interessant is en dat is Stevns Klint. Volgens Wikipedia is Stevns Klint een reeks kliffen van krijtgesteente gelegen in de Deense gemeente Stevns. De krijtrotsen met een lengte van 14,5 km en hoogtes tot 40 meter vormen de kuststrook van het eiland met de Oostzee, grenzend aan de zuidelijke ingang van de Sont. De klif toont secties van het jongste gedeelte van het Maastrichtien en de oudste tijden van het Danien met tussenliggend de Krijt-Paleogeengrens zichtbaar door een sedimentlaag met iridium, vaak aangeduid als de iridiumanomalie. Stevns Klint werd in 2014 opgenomen op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.


We waren er nog niet eerder geweest en hadden eigenlijk de Møns Klint verwachting voor Stevns Klint. Het zijn beide krijtrosten. Bij aankomst zijn er twee mooie kerken te zien. Een nieuwe en een oude. Met beiden gewacht om te bekijken. Op een kaartje waren er wat punten te zien zoals de vuurtoren en het Stevnsfort. We zijn begonnen met lopen naar Stevnsfort. Het was die dag bloedheet en er was niet veel schaduw onderweg. Wel een geweldig uitzicht op de zee en rotsen.












Eindelijk aangekomen bij Stevnsfort. Dit viel erg tegen. Er was niet veel te zien. We zijn maar weer dezelfde weg teruggelopen.




Eenmaal weer terug zijn we bij de Højerup gamle kirke gaan kijken. Volgens de website van South Coast Denmark werd de kerk gebouwd door een schipper in nood die beloofde een kapel te bouwen als hij werd gered. De kerk is gelegen op de 30 meter hoge klif en werd ingewijd in 1357, maar de zee ondermijnde de klif en in 1928 viel het koor in zee. De rest van de kerk is nu beveiligd door onderbouw.

Sinds de kerk rond 1250 werd gebouwd, was de rand van de klif meedogenloos naderbij gekomen. Volgens de plaatselijke legende bewoog de kerk elke kerstnacht een kleine stap richting het land, maar het was niet genoeg om het te redden. De laatste dienst vond plaats in 1910. Je kunt in de kerk staan ​​en door een deur uitkijken over de zee.

In de jaren 1600 begon de klif weg te breken op de begraafplaats met het macabere resultaat dat doodskisten en skeletten uit de klif begonnen te steken. In 1910 gaven ze het op om de kerk te gebruiken, het zou nog 18 jaar duren voordat het lot het gebouw inhaalde.

Op 16 maart 1928 om vijf uur 's ochtends stortte bij Højerup een klif in. De gedeeltelijk verwoeste kerk werd al snel een grote attractie. In drie dagen tijd bezochten ongeveer 40.000 mensen Højerup. Ze waren gefascineerd door de ongewone aanblik van een gescheurde kerk en wat er over was van het koor, altaar, doodskisten en skeletten op het strand. Vrij snel na de crash werd besloten de kerk te versterken tegen verdere instorting. Tegenwoordig staat de torenhoge kerk trots aan de uiterste rand van de klif, en het verdwenen koor is vervangen door een observatiedek dat een geweldig uitzicht op de klif en de zee biedt. De kerk werd gebouwd in Romaanse stijl in het jaar 1250.

Het is een unieke ervaring om in de kerk te lopen. 















De nieuwe kerk, Højerup Ny Kirke, is gebouwd van krijtsteen van Stevns Klint en werd in 1913 ingewijd. De kerk is ontworpen door architect Helge Bojsen Møller. Het ziet eruit als een traditionele Romaanse dorpskerk. Helaas was de kerk gesloten toen we gingen kijken.


Voor de kerk staat een gedenksteen voor de bemanning van het vliegtuig Halifax II HAL DT620, onthuld op zondag 5 september 2010 om 11.30 uur. De steen werd opgericht op initiatief van Niels B. Pedersen en anderen in de omgeving, ondersteund door een aantal donaties.