Onderstaande advertentie kwam ik ergens tegen. Het is het River Valley country festival in Älvdalen.
Country is niet echt mijn muzieksoort maar de laatste tijd wel veel geluisterd naar Dark Country en dat was wel leuk. Misschien bevalt de Zweedse country ook wel. Wie waren er aanwezig op River Valley?
Ik vind het altijd interessant om stickers, die ergens opgeplakt zijn, te fotograferen. De onderstaande sticker was in een openbaar toilet geplakt in Ribe, Denemarken. Het was even uitzoeken wat het betekende en uiteindelijk gevonden. De naam is Swartzheim en het is de naam van een Deense trashmetal band met zes muzikanten die uit Århus komen.
In september 2021 hebben ze hun eerste album Clinical Nightmare uitgebracht en in oktober 2023 de EP Sympathy. Op de Heavy Metal DK website zijn van beide albums een recensie te lezen.
Op de Filthy Dogs of Metal website is een interview met Swartzheim te lezen net na de release van hun eerste album. Hieronder is het nummer Project 5 van de Sympathy EP te zien en te horen en daaronder is het volledige Clinical Nightmare album te beluisteren.
Ik had nog niet eerder van Swartzheim gehoord. Leuke muziek.
Er is een nieuw album van Helisir verschenen met de titel Folketoner. De vorige albums Ravn, Sårbare en Spin zijn eerder op Blog Zweden aan bod geweest. Folketoner is weer ontstaan na een crowdfunding actie in september 2021.
Het maken en uitbrengen van het album heeft een tijdje geduurd maar uiteindelijk is het album er toch gekomen. Er staan negen nummers op het album en volgens de website van Helisir zijn het negen prachtige liedjes met hun oorsprong uit IJsland, Ierland, Zweden en het meest vertegenwoordigd: Noorwegen allemaal weer met elkaar verweven in een prachtige reis. De titels van de nummers:
Bendik og Årolilja
I Fjol Så
Villemann og Magnhild
Heyr Himna Smiður
Brudemarsj fra Østerdalen
I Riden Så
Snåle Mi Jente
Siúil a rún
Ri ri til kirke
Het album is tot stand gekomen door middel van een crowdfuncing actie. Meer over deze actie is hier te vinden. Ik heb meegedaan als Stormbringer en kreeg twee weken geleden de link naar het album met een tweetal zeer bekende nummers Villemann og Magnhild en I Riden Så. I Riden Så stond ook al op het album Sårbare. Persoonlijk vind ik de versie van Villemann og Magnhild van Skáld een van de beste.
Erg leuk is dat Martine Kraft meespeelt op het album. De nummers klinken goed en het zijn weer heerlijke nummers geworden die het Scandinavische gevoel weer laat opborrelen. Weer ontzettend goed gedaan van Lene. Het album is hier te bestellen of te beluisteren via Youtube.
Helisir, een bekende naam ondertussen op mijn blog. Vier keer eerder was ze onderwerp van een blogpost. Welke waren dat ook al weer? Het album Ravn, het album Sårbare, het album Spin en Helisir - L.E.A.F. De laatste post was van november 2017. We zijn nu bijna vier jaar verder en Helisir heeft voor de derde keer een crowdfunding actie opgezet. Deze keer voor een nieuw album Folketoner met acht nieuwe nummers. De actie loopt nog 25 dagen en de helft van het bedrag is bereikt. Het is de bedoeling dat het album in maart 2022 uitgebracht wordt. Er spelen een aantal gastmuziekanten mee zoals Martine Craft en Steinar Ofsdal. Ben je fan van Noordse folkmuziek steun Helisir dan.
In het Deense plaatsje Agger in Noord Jutland staat de winkel met de naam Heavy Agger. Heavy Agger is vooral bekend geworden door de gelijknamige documentaire uit 1986. Een groep metal jongeren worden gevolgd. Veertien jaar later is er nog een keer een documentaire gemaakt en achtentwintig jaar later de tot nu toe laatste documentaire. De laatste twee documentaires zijn gemaakt door Anders Agger. De groep jongeren uit 1986 worden weer gevolgd. In de derde documentaire zijn ze veertigers geworden. De documentaires zijn hier te bekijken. Helaas is er geen Engelstalige ondertiteling. Op Youtube nog wel een gedeelte van de documentaire gevonden met Engelstalige ondertiteling. Heavy Agger organiseert ook festivals. Zie voor meer info op hun website. Erg leuk om de documentaire uit 1986 te zien. In die tijd was ik zelf ook een metal fan. Herkenbaar dus. Ook erg leuk dat ze 14 en 28 jaar later opnieuw gevolgd zijn.
Een tijdje geleden kwam ik een blog van de Noorse fotograaf Jarle Hagen / Jarle Hvidsten tegen. Het blog uit december 2016 ging over de Leica Summilux-SL 50 mm f / 1.4 ASPH lens. Jarle Hagen mocht de lens uitproberen en deed dat in in het hoge noorden. Het artikel met de schitterende foto's is hier te bekijken. Er is een bekend gezicht te zien op de foto's en dat is Elle Marja Eira. Er is ook een bijbehorend filmpje gemaakt over de fotoshoot.
Jarle Hagen heeft meerdere fotoshoots gemaakt over de Sami. Hieronder de links naar de fotoreportages:
De reportage van Marja Mortensson is super. Ze kwam al even aan bod in de post over de film Sami Blood. Hieronder is haar laatste album Lååje – Dawn uit 2019 te horen. Marja heeft deze samen gemaakt met Daniel Herskedal die de tuba en bastrompet speelt. De teksten van de nummers zijn hier te vinden.
Op 20 november 2020 heeft Kati Rán de single Unnr | MINDBEACH uitgebracht. Het is een nummer in de stijl van Blodbylgje. In de post van Blodbylgje had ik het erover wat er nog meer uit de koker van Rán komt. Ze was toen al bezig met wat nieuws. Het is weer een redelijk lang nummer geworden. Deze keer ruim negen minuten. De credits liegen er ook deze keer weer niet om. Gaahl zingt weer mee en alleen dat al staat garant voor een geweldig nummer. Yana Veva is de derde zanger.
Hieronder de volledige credits:
Credits:
Vocals, nyckelharpa, Kraviklyra, drum and midi by Kati Rán
Additional string composition by Borgar Magnason, Iceland
Vocals by Gaahl, Kristian Espedal (Gaahls WYRD) recorded by Iver Sandøy, Solslottet Studio, Norway
Vocals by Yana Veva (Theodor Bastard) recorded by Fedor Svolotch, Russia
Additional guitar by Harald Juul, Denmark
Produced, composed, arranged, performed and recorded by Kati Rán, 3Norns Productions, the Netherlands
Produced, composed, recorded, mixed and mastered by Christopher Juul (Heilung) at Lava Studios, Denmark
Original Lyrics by Kati Rán, Palli Banine, Theresa Dröfn
Graphic Design by Adrian Urbaniak, SkogÅnd
Cover Photography by Gígja Einarsdóttir
Hieronder is het nummer te beluisteren.
Yana Veva is de zangeres van de Russische band Theodor Basterd. Niet eerder van haar en de band gehoord.
En dan nu Unnr | MINDBEACH. Wat een geweldig nummer is het. Deze keer wordt er gezongen in het IJslands. De muziek is rustiger dan in Blodbylgje en het nummer lijkt veel langer te duren dan bijna tien minuten. De drie zangers vormen een mooi geheel en het is alsof je tijdens het nummer in het hoge noorden bevindt. Erg knap gedaan. Een goede review over de single is te lezen op de Mythologica website.
Vrijdag 19 juni 2020 was een interessante dag wat betreft ontdekken van nieuwe muziek. Naast Manin Jeanine ook nog eens voor het eerst Emil Karlsen gehoord met het onderstaande nummer:
Het nummer een aantal keren beluisterd en het werd steeds beter. Hierdoor ben ik wat meer informatie over Emil Karlsen gaan zoeken. Emil Karlsen (geboren in 1997) is een Noorse zanger en gitarist die in Tromsø woont. Hij speelt en zingt in de poprockband Resirkulert. Emil Karlsen is opgegroeid in Oteren in de gemeente Storfjord. (Bron: Wikipedia).
Naast de muziek is Emil ook bezig met filmen en tekenen. Daarnaast is hij begonnen met het leren maken van Gákti, een traditionele kleding gedragen door de Sámi. Hij is een zee Sámi en heeft de afgelopen jaren de kunst van joik geleerd. In 2018 maakte hij een joik met zijn grootvader waarmee hij optrad op het Northern Lights Festival en later opgenomen en uitgebracht werd. Zijn manier van joiken komt uit het Karesuando-gebied. Op de vraag wat het doel van zijn muziek is, antwoordt Emil dat het is om vreugde te verspreiden en mensen gelukkig te maken. (Bron: Riddu Riđđu).
Het nummer "Vuoi, Biret-Máret, Vuoi" in het begin van de post is een nummer van Nils Aslak Valkeapää. In het nummer speelt Emil op een fluit. Hij maakte de fluit zelf, tijdens een workshop met een fluitmaker van de Ojibwe-stam in North Dakota. Een zogenaamde "Love Flute". De legende gaat dat wanneer je hun fluit speelt, de uitverkorene de muziek van alleen je fluit zou horen, ongeacht hoeveel mensen tegelijkertijd speelden, en ongeacht hoe ver weg iemand was.
Emil speelt zoals eerder gezegd ook in de band Resirkulert. Het nummer Áddjá is hieronder te horen:
Volgens dit artikel heeft Emil 25000 NOK beurs gekregen om zich verder te ontwikkelen in de muziek. Dat lukt hem aardig zoals te horen is in deze stream waarin hij een uur lang zingt en gitaar en fluit speelt. Hij komt pas in beeld in de twaalfde minuut en ondertussen ken ik alle nummers al want ik heb sinds 22 juni elke werkdag een aantal keren het concert opgezet. Ik werk nog steeds sinds halverwege maart thuis. Moet zeggen dat het wel relaxt werkt met de muziek van Emil op de koptelefoon. Helaas kan ik de video niet in deze post opnemen, dit is uitgeschakeld door de eigenaar van de video en kan alleen maar via Youtube zelf beluistert en bekeken worden. Als je een liefhebber bent van Sami muziek dan zeker even luisteren. Lekker gemoedelijk en rustig.
Hieronder is het origineel van Vuoi, Biret-Máret, Vuoi! door Nils-Aslak Valkeapää te horen:
Gisteren kwam ik in aanraking met de muziek van Manin Jeanine. Ik had nog niet eerder van hun gehoord. Manin Jeanine is een duo en bestaat uit Risten Anine K. Gaup en Silje Jeanette N. Stavdal. Ze gaven een livestream concert vanuit het Senter for Nordlige Folk. Er mochten maximaal vijftig mensen aanwezig zijn bij het concert.
Het concert is op Facebook te beluisteren en is in het kader van het Riddu Riđđu festival die dit jaar niet doorgaat. Het concert is ook op Youtube te beluisteren:
Ze kennen elkaar sinds de middelbare school en hebben ook jarenlang samen muziek gemaakt. Risten Anine is een traditionele Sami-joiker en had eerder een muzikale samenwerking met het Noord-Noorse duo Opphav, waar ze de relatie tussen Noord-Noorwegen en Sami-erfgoed verkenden. Een nummer van hun samen is hier te beluisteren. Ik kan het nummer helaas niet in deze post opnemen maar ze hebben het nummer gespeeld tijdens het Riddu Riđđu festival van 2019.
Volgens dit artikel van Senter for Nordlige Folk wil Risten Anine de Sami in alle opzichten naar voren brengen. Ze denkt niet dat Sami-muziek in een hokje moet worden gezet. Ze heeft het gevoel dat je Sami-muziek kunt combineren met andere soorten muziek en er iets heel moois van kunt maken. Ik moet zeggen dat dat inderdaad zeer goed gelukt is.
Risten Anine heeft eerder ook samengewerkt met Ánte Mihkkal Gaup. Het nummer Álás is hieronder te beluisteren:
Beiden worden genoemd in een Mountain Reporters artikel van Erwin Zantinga die een lift in Lapland van hun krijgt. Mooi artikel om te lezen trouwens en Manin Jeanine heeft er een fan bij.
Ante Aikio, een Sami artiest die al vaker in een post op Blog Zweden aan bod kwam, heeft sinds een aantal dagen zijn debuutalbum uitgebracht met zeven nummers. Het album is opgedragen aan zijn twee jaar geleden overleden zus Maaren Aikio. Meer over zijn zus is te lezen in de post over Shamaani Duo / Shaman / Korpiklaani / Jonne. Daarnaast heeft Ante ook drie boeken geschreven over Aigi. De post over het eerste deel is hier te lezen. Helaas is alleen het eerste deel vertaald naar het Engels.
Nu is dus eindelijk het debuutalbum van Ante te beluisteren en ik moet zeggen dat het best wel goed klinkt. Af en toe had ik het gevoel dat het niet helemaal zuiver was maar na een aantal keer de nummers beluistert te hebben viel het niet meer op. Een aantal nummers waren al eerder live via Youtube te horen. De begeleiding was dan minimaal. Nu zijn er meer instrumenten te horen en zijn verschillende zangstijlen te horen. Het beste is om zelf te luisteren. De zeven nummers zijn hieronder te beluisteren. Zelf vond ik Jurddarávdnji het minste nummer.
Hieronder zijn nog een tweetal andere nummers te horen. Het eerste nummer is gespeeld op de begrafenis van Maaren Aikio en het tweede nummer staat niet op het album maar had er zo tussen kunnen staan.
Deze maand is het nieuwe en derde album Folkesangevan de Deense Myrkur verschenen. Myrkur kwam eerder aan bod op Blog Zweden in deze post. Meer informatie over Myrkur is dan ook in die post te lezen.
De eerste twee albums waren voornamelijk metal albums. Op Youtube bracht ze ook wel eens folk nummers uit. Hieronder een aantal folknummer video's:
Himlen Blev Sort met Kati Ran
I riden så
Gammelkäring (nummer staat ook op het Folkesange album)
Två Konungabarn
Nog een aantal andere nummers staan in deze playlist. Nu zijn een aantal van de nummers en andere op één album verschenen. Persoonlijk vind ik de folk nummers van Myrkur steengoed en ik speel het Folkesange album dan ook regelmatig af vooral nu er in deze periode thuisgewerkt moet worden.
Een aantal nummers op het album kwamen mij al bekend voor door de Youtube nummers. Die waren al goed en de andere nummers ook. Myrkur maakt ook gebruik van Kulning in de nummers Tor i Helheim en Fager som en Ros. De zangtechniek had ik al eerder gehoord maar van de naam Kulning nog niet. Had ik eigenlijk wel kunnen weten want Jonna Jinton heeft dit ook al een paar keer gedaan en het kwam ook voor in de Frozen films. In het filmpje hieronder legt Myrkur Kulning uit.
De cover van het album is een typisch Scandinavisch plaatje. Volgens dit interview met Myrkur is het een schilderij in haar huis. Ze heeft het van haar grootmoeder gekregen. Ze keek er op een dag naar en dacht dat het goed zou passen bij de nummers. De kunstenaar is opgespoord en hij gaf graag zijn toestemming. Ik ben toch nog even op zoek gegaan naar wie het schilderij gemaakt heeft en kwam op deze pagina terecht waarop het originele schilderij te zien is. Het blijkt dat de maker Hans Dahl is. Ik kon het schilderij niet vinden op internet, maar deze lijkt er heel veel op. Hier zijn nog veel meer schilderijen van Hans Dahl te zien,
Hieronder is het album in zijn geheel te beluisteren. Twaalf nummers waarvan het nummer House Carpenterde vreemde eend in de bijt is. Dit is een Schotse ballad maar wel zo aangepast door Myrkur dat deze perfect in de folk traditie past.
Conclusie:
Twaalf geweldige nummers in een muziekstijl die bij mij zwaar favoriet is. Deze muziek moet je eigenlijk luisteren als je in de bergen en watervallen van Noorwegen bent. Heerlijk.
Op de Facebook pagina van Jarŋŋa was te lezen dat op 6 februari 2020 (nationale Sami dag) hun nieuwe CD Edge of Time gepresenteerd zou worden in het Ájtte museum te Jokkmokk. Eindelijk na negen jaar is er een opvolger op hun debuutalbum.
In november 2013 had ik al een uitgebreide post over Jarŋŋa geschreven, dus de meeste informatie is al bekend. Mandy Senger en Katarina Rimpi zijn nog steeds Jarŋŋa.
Na negen jaar dus eindelijk zestien nieuwe nummers. De nummers zijn in de loop der jaren geschreven en het is duidelijk te horen dat enkele nummers perfect aansluiten op de nummers van hun debuutalbum. Andere nummers zijn niet te vergelijken met de nummers uit 2011. In de negen jaar hebben Katarina en Mandy op verschillende plekken in de wereld opgetreden en hebben die invloeden verwerkt in hun muziek. Vooral de invloeden van Afrika zijn goed te horen en dan vooral in de nummers Muohttagis Sádduj en Calima.
Hieronder de titels van de zestien nummers:
1) Árnas - Bird of Prey
2) Whispering Clouds
3) Old Tjikko
4) Jåhtteviessom - Nomadic Life
5) Ájddo - Reindeer Trail
6) Muohttagis Sádduj - From the snow to the sand
7) Edge of Time
8) Tjaktja - Autumn
9) Giesseájgge - Summer Time
10) Mánátjam - My little child
11) Niklas Jojk
12) Guovsagisá - Northern Lights
13) Tjaktjajiegna - Autumn Ice
14) Balvaj Gaskan - Among the Clouds
15) Starlit Haze
16) Calima
De cover foto's van de CD zijn gemaakt door Jenny E. Ross. Op een aantal nummers zijn gastzangers/zangeressen te horen en wel:
Helle Thun, The Nordic Voice. Ik had nog niet eerder van haar gehoord maar wat een stem.
De CD is weer in eigen beheer opgenomen en uitgebracht en ze kunnen het wel gebruiken dat er veel CD's verkocht gaan worden. De eerste CD is nog steeds te bestellen via deze Duitse webshop van Toni Geiling. Edge of Time is te bestellen door een mail met adresgegevens te sturen naar jarnga@gmail.com. De prijs van Edge of Time is 200 SEK inclusief verzendkosten. Of je kunt de CD halen bij het Ájtte museum in Jokkmokk als je daar in de buurt bent.
Conclusie:
De CD gisteren ontvangen en al een aantal keren beluisterd. Het blijft ontzettend goede muziek en heerlijk om naar te luisteren. Er zitten een aantal zeer goede nummers tussen. Hopelijk komt er een derde CD van Jarŋŋa waarop geen negen jaar op gewacht hoeft te worden :-). Maar nu er achtentwintig nummers beschikbaar zijn is er wel genoeg te beluisteren de komende tijd.
Pas geleden kwam ik de muziek van Slack Bird uit Jyväskylä, Finland tegen. Slack Bird bestaat uit Dave Klas op de banjo en Susanna Leppänen op de accordeon. Ze hebben twee albums uitgebracht. In 2016 het album Let's Start Wearing Capes en in 2018 het album Aleta Au. Volgens hun Facebook pagina brengen ze in 2021 hun derde album uit.
Ze bestaan al sinds 2010 en het verbaast mij dat ik ze niet eerder heb gehoord dan tot een paar weken geleden. Het nummer Danuta van hun eerste album is een interessant nummer. Het gaat over de onderstaande foto van Hans Runesson gemaakt op 13 april 1985 in Växjö, Zweden.
In 1985 marcheerde een groep aanhangers van de Nordiska rikspartiet (NRP) door de straten van Växjö, Zweden. In één keer sprong een vrouw uit de menigte en sloeg haar handtas tegen het hoofd van een neo-nazi (Seppo Seluska). Hans Runesson pakte zijn camera en maakte de foto. Tot op de dag van vandaag wordt zijn foto gebruikt als een iconisch beeld van protest. Danuta Danielsson, de achtendertigjarige vrouw met de handtas, was een paar jaar eerder naar Zweden verhuisd om met een Zweedse man te trouwen. Ze was opgegroeid in een Pools-joodse familie. Haar moeder had tijdens de Tweede Wereldoorlog een concentratiekamp overleefd. Toen ze de nazi's in haar nieuwe huis zag, ondernam ze haar actie. Het beeld bracht haar internationale erkenning - met mensen die haar zowel vierden als belasteren. Twee jaar later, al strijdend tegen een geestesziekte die de media-aandacht verergerde, sprong ze van een watertoren en pleegde zelfmoord. Een lokale kunstenaar, Susanna Arwin, uitte de wens om een levensgroot standbeeld van Danielsson op te richten, maar uiteindelijk werd besloten dit niet te doen om twee redenen, de eerste was dat raadsleden in Växjö bezorgd waren dat een dergelijk standbeeld kon worden geïnterpreteerd als bevordering van geweld en het tweede omdat het overlevende gezin van Danielsson meldde dat ze niet tevreden zouden zijn dat Danielsson op deze manier wordt herdacht. (Bronnen: Wikipedia, Rare Historical Photo's en Cultura Colectiva).
Hieronder het nummer Danuta waarmee duidelijk is dat Slack Bird tegen het fascisme is. Getuige ook deze artikelen op Facebook en Joe's Garage.
Slack Bird treedt veel op. Een geweldige sessie van Slack Bird is de Beagle Sessions in België. Hieronder zijn een drietal nummers te horen.
Veel informatie is er niet te vinden over Slack Bird. Hieronder een interview met hun en tevens twee nummers Jouni en Danuta.
Hieronder de onnavolgbare versie van Ievan Polkka.
Eergisteren kwam de CD Blodbylgje van Rán binnen. Eind 2018 verscheen het vijftien minuten durende nummer en kon toen besteld worden via de Bandcamp website.
Rán is de Nederlandse Kati Rán. Ze zat eerder in de band LEAF maar is sinds een tijdje solo gegaan als Rán. Ze kwam eerder aan bod op Blog Zweden in de post over Helisir met het nummer Vinda.
Blodbylgje is een vijftien minuten durende tocht door de krochten van de Edda geïnspireerd door de Blóðughadda, een van de negen dochters van Ægir en Rán. Kati Rán werkt in het nummer samen met de Noorse zanger Gaahl, bekend van Gorgoroth, God Seed en Wardruna. Het nummer is hieronder te horen.
Volgens interviews op Hymn en Musikholics met Kati Rán is dit nummer het begin van meer. Ik ben heel erg benieuwd wat er nog meer uit de koker van Rán komt.
Op de CD staat nog een tekst uit Hávamál en wel vers 154:
Det niande eg kan, er for å berge båten i havsnaud.
Då stiller eg vinden så sjøen blir roa.
Alle verzen van Hávamál zijn hier te vinden. De Engelstalige versie is hier te lezen.
Het Eurovisiesongfestival is deze keer weer eens interessant om naar te kijken. Tussen 14 en 18 mei zijn leuke nummers te horen. Ik moet zeggen dat Nederland ook een zeer goed nummer heeft. Noorwegen komt met de band KEiiNO met het nummer Spirit in the Sky. KEiiNO is speciaal opgericht voor het songfestival en bestaat uit drie personen. Hoe het idee rondom KEiiNO is ontstaan is te lezen op de website van KEiiNO. Ik heb dat gedeelte hieronder opgenomen:
KEiiNO is a Norwegian-Sámi collaboration between the artists Fred Bujlo, Alexandra Rotan, and Tom Hugo. Together with his husband Alex Olsson, the latter began writing on a song inspired by historical struggles to be accepted for who you are regardless of ethnicity, gender and orientation.
The Sami population had to fight for acceptance of their culture in Norway for a long time, and the theme made it natural to involve a Sami songwriter in the project. Fred Buljo, known from the rap duo Duolva Duottar, embraced the idea and "Spirit in the Sky" came to life.
They wanted a strong woman in the band, and Alexandra Rotan, known for fans of both MGP and Alan Walker, was happy to join. To lift the song up to the Arctic starry sky, Finnish producer Henrik Tala was included in the team. With its Nordic cocktail of joik, folk tones and camp pop, KEiiNO is ready to take Europe by storm.
De tekst van het nummer is hier terug te lezen en is ook te zien in de officiële video van het nummer hieronder samen met mooie beelden.
Hieronder hetzelfde nummer maar dan live tijdens het Melodi Grand Prix Norway.
En hieronder een akoestische versie van Spirit in the Sky.
Er zijn verder tot nu toe weinig andere nummers van KEiiNO te horen. Ik kon nog een cover vinden van Only Teardrops in een geweldige setting.
Fred Bujlo is de Sami van de drie. Hij is een rapper van het duo Duolva Duottar. Geen onbekende. Het nummer Finnmark is bij mij het bekendste nummer, maar Márkanstállu mag er ook zijn.
Wat mij betreft mag Noorwegen winnen. Het nummer ligt zeer goed in het gehoor en het joik gedeelte past er perfect bij. Ze zijn mijn favoriet op het festival. Het nummer doet mij denken aan de nummers van de band Amaranthe. Amaranthe heeft ook een zangeres, een zanger en een grunter ipv een joiker.
Het is nog even afwachten hoe het met Zweden gaat. Daar is Jon Henrik Fjällgren met het nummer Norrsken nog in de race om voor Zweden uit te komen. Mocht dat lukken dan zijn er twee Sami nummers vertegenwoordigd op het festival.
Meer informatie over KEiiNO en Jon Henrik Fjällgren is te vinden op Aftonbladet en SVT Play.
Deze keer weer een post over muziek en wel een post van 20 oktober 2014 afkomstig van Scandinaviëblog. Het leuke van het overzetten van oude Scandinaviëblogs is dat er ondertussen een aantal jaren verstreken zijn en ik wat meer kom te weten over hoe het verder is gegaan met in dit geval Sárá Márjá Guttorm.
In oktober 2014 kwam ik op Youtube toevallig het onderstaande filmpje tegen:
Het nummer is gezongen door Sárá Márjá Guttorm. Ik kon toen alleen dit nummer van haar vinden. Ze was wel te vinden op Facebook. Omdat ik toch wel nieuwsgierig was, heb ik een bericht via Facebook gestuurd en het bleek dat dit nummer toen inderdaad het enige nummer was. Ze zingt wel in de band CreTura, een symfonische metalband. Sárá is tevens op Soundcloud te horen. Ze heeft daar op 23 oktober 2014 het nummer "Moai Leimma Dáppe" neergezet. Dat nummer is hieronder te beluisteren.
Introductie van Sárá voor Cretura.
Hieronder het nummer Funeral Roses van Cretura met een mooie video.
Hieronder het nummer Northern Winds van Cretura in een Samische uitvoering.
De onderstaande nummers kwam ik bij het maken van deze post tegen. Best wel opvallende nummers.
Hieronder de nummers Kaffekoppa en Embers.
Hieronder het nummer Rohttu waarin Sárá samenwerkt met Treven Kaaby, die onder andere de gitarist van Háldi is.
Wel goed om te horen dat ze in die ruim vier jaar progressie heeft geboekt. De band Cretura is populair en gelukkig zingt ze ook nog een paar solonummers.
Samenvatting: De 'Leningrad Cowboys', een band van Finse muzikanten en hun manager, reizen naar Amerika op zoek naar roem en rijkdom. Als zij door het land trekken, proberend op een trouwerij in Mexico te komen, worden zij gevolgd door de dorpsgek die bij de band wil horen.
De film:
Ik wou net weer eens een blogpost over muziek maken toen mijn oog viel op de Leningrad Cowboys. Een Finse band ontsproten uit het brein van Aki Kaurismäki. Ik had al een drietal films van Aki Kaurismäki gezien, namelijk The Man Without a Past, Drifting Clouds en Lights in the dusk. De films over de Leningrad Cowboys had ik nog niet eerder van gehoord. Misschien zijn de films te oud? Nu ken ik ze dus wel en heb de eerste film van de drie gezien en wat voor een. Genoten van de Leningrad Cowboys. Het is een roadmovie geworden en de Leningrad Cowboys gaan naar Amerika en treden op in cafés en zaaltjes. Er is veel muziek te horen. De stijl van de film is herkenbaar van Aki Kaurismäki en ik moet zeggen dat die stijl mij zeer goed bevalt. Ik kan weer even ontsnappen uit de werkelijke wereld en genieten van de wereld van Aki Kaurismäki. Het is een wereld van vroeger. Na het lezen van dit interview uit 2017 wordt die wereld wat duidelijker. Hieronder een gedeelte uit het interview:
Voor de Finse filmmaker Aki Kaurismäki zijn de wereld, de filmgeschiedenis en nog een paar van die dingen in 1962 opgehouden te bestaan. Gevraagd waarom zijn films er altijd uitzien alsof ze in een onbestemd verleden spelen, zei hij. „De cinema is in 1962 gestorven. Ik denk in oktober.” Waarom 1962? „Omdat ik een Cadillac uit dat jaar heb.” Het verhaal vertelt echter niet waarom nou precies in oktober.
De Leningrad Cowboys dus. De film begint in het noorden van het koude Finland en de band laat een nummer horen, Kasakka. Op dat moment kunnen ze bij mij al niet meer stuk.
Vervolgens maken de Leningrad Cowboys Amerika onveilig. Tijdens de trip komen ze hun verloren neef tegen. De verloren neef wordt gespeeld door Nicky Tesco. Nicky zingt een aantal nummers zoals Chasing the Light en Born to be wild. Hij heeft het nummer Chasing the Light en het nummer Ballad of the Leningrad Cowboys geschreven.
Nicky Tesco was in 1976 de oprichter en de zanger van de Britse punkband The Members.
Interessant is een interview met Nicky Tesco over de samenwerking met de Leningrad Cowboys.
`
De basis voor de Leningrad Cowboys was de Finse rockband Sleepy Sleepers. De titel van de film kwam van de Marx Brothers film Go West(1940). Nadat de film was uitgebracht, veranderde de fictieve band in een echte band en bestaat tot op heden nog steeds.
De Noorse blackmetal band Dimmu Borgir bestaat al sinds 1993. Ze vielen mij nooit zo op totdat ik het nummer Council of Wolves and Snakes van hun laatste album Eonian in maart 2018 hoorde op de Facebook pagina van Ann-Mari Andersen. In het nummer is een joik te horen.
De joik in het nummer wordt uitgevoerd door Mikkel Gaup. Mikkel Gaup speelde in 1987 de hoofdrol in de film Ofelaš. Hij speelde de rol van Aigin. De Engelstalige versie van de film is hieronder te bekijken.
Het nummer sinds maart 2018 al redelijk vaak beluisterd en het blijft een erg goed nummer. Een bijzondere samenwerking. Meer info over deze samenwerking is te vinden op de website van NRK. Later in 2018 heeft Mikkel Gaup zijn eerste album Run Wolf uitgebracht.
Andere samenwerkingen van Mikkel Gaup zijn hieronder te horen.
Deze week de tweede halve finale van het Eurovisiesongfestival gezien en ik moet zeggen dat er een drietal leuke nummers bij zaten. Hongarije, de band AWS met het nummer Viszlát nyár, is zeker een van mijn favorieten. Waylon heeft ook een leuk nummer maar uitschieter vond ik de Deen Rasmussen met het nummer Higher Ground.
Het nummer valt in de categorie Vikingpop en gaat over de graaf van de Orkney-eilanden, Magnus Erlendsson. Zijn levensverhaal is opgeschreven in de Orkneyinga saga. Hij voldeed niet aan het beeld wat men van Vikingen heeft. Hij weigerde namelijk een keer mee te vechten en zong psalmen tijdens het gevecht. De Engelstalige versie van de Orkneyinga saga is hier volledig te lezen. Het beeld van St. Magnus is terug te vinden in de middelste rij, nummer negentien van links aan de voorkant van de Nidaros domkerk.
Jonas Flodager Rasmussen zingt in de coverband Hair Metal Heröes, Een aantal van hun covers zijn te horen in het onderstaande Youtube filmpje.
De tekst van Higher Ground is te vinden in dit artikel op Wiwibloggs. Daar is ook meer informatie over Rasmussen en het nummer te vinden net als in dit artikel van Esctoday.
