Mågålaupet (ook wel Magalaupet genoemd) is een 100 meter lange kloof in de rivier Driva in de Oppdal gemeente Sør-Trøndelag, Noorwegen. Het smalste punt is 1,5 meter breed. De diepte wordt geschat op 10 meter. De kloof bestaat uit een reeks van grote onderling verbonden potholes gevormd door de rivier Driva sinds de laatste ijstijd. (Bron: Wikipedia).
We zijn een gedeelte langs de rivier gelopen tot de Skreabrug. Indrukwekkend en je kon duidelijk de potholes zien.
Skreabrua.
Skreabrua.
Skreabrua.
Meer informatie over de Skreabrug is te vinden op de website van Drivdalen.
Samenvatting: Fortitude speelt zich af in het rustige stadje Fortitude, ergens op de Noordpool. Het vredige stadje wordt plots wakker geschud door een brutale en schokkende moord. Sheriff Dan Anderssen leidt het onderzoek, maar wordt verplicht samen te werken met DCI Morton, een detective die van het vaste land komt overgevlogen omwille van zijn forensische expertise. Naarmate hun lijst van verdachten toeneemt, groeit ook de onderlinge verdachtmaking onder de bevolking.
De serie:
Een Engelse serie met als titel het plaatsje Fortitude. Fortitude is een fictief plaatsje en ligt in Spitsbergen. Het plaatsje bestaat uit ongeveer 700 inwoners en wordt opgeschrikt door een moord. Daarvoor was er ook al een dodelijk ongeval met een man die is aangevallen door een ijsbeer. Door de moord wordt direct de politie van Fortitude geïntroduceerd. De hoofd van de politie is sheriff Dan Anderssen. De gouverneur Hildur Odegard heeft de leiding over de stad en ook over de politie. Zo'n soort situatie kwam ik ook al tegen in het boek Vermissing van Monica Kristensen, wat zich ook afspeelde op Spitsbergen. De moord wordt door Engeland onderzocht in de vorm van DCI Morton. Verder gebeuren er apart van elkaar meer vreemde dingen. Het is het begin van een aantal verhaallijnen die, in de afleveringen die volgen, bijna allemaal duidelijk worden. Als je goed oplet, weet je eigenlijk al waar het om gaat draaien. Alleen de uitwerking blijft een vraagteken. Op de Fortitude Wiki website kun je informatie over alle karakters in de serie vinden.
De eerste twee afleveringen zijn lastig om te volgen, maar haak niet af, want het verhaal wordt steeds interessanter. De serie laat zien wat er zou kunnen gebeuren als de permafrost ontdooit. Dit gegeven is nog helemaal zo slecht niet bedacht. De serie laat ook iets zien wat ik nog niet eerder in een serie of film gezien heb, namelijk een feeder (gespeeld door Darren Boyd). Dit zie je wel eens in documentaires, maar eigenlijk niet in films of series. Bijzonder. Sheriff Dan Anderssen is ook een geval apart. In het begin wat onsympathiek, maar gaandeweg vond ik hem sympathieker overkomen. De politieagentes Ingrid (Mia Jexen) en Petra (Alexandra Moen) waren een aangename toevoeging aan het verhaal. Ik heb wel respect voor de politie van Fortitude. Ze zijn met vier personen en ze moeten alles regelen in Fortitude. Tavrani (Ramon Tikaram) zet dieren op en is een beetje de sjamaan van Fortitude.
Een goede serie met prachtige beelden van IJsland. Hoewel Fortitude in Spitsbergen ligt, is de serie opgenomen in IJsland. Zijn er nog minpunten? Die zijn er zeker en dat ligt vooral aan de laatste aflevering. De laatste aflevering laat veel vragen onbeantwoord die hopelijk beantwoord zullen worden in het tweede seizoen.
Over de serie is op internet veel geschreven. Op de websites van The Guardian en AVClub kun je lezen wat er per aflevering is gebeurd.
De muziek in Fortitude speelt een belangrijke rol. Het openingsnummer gaat je na twee afleveringen in je hoofd zitten. Het is het nummer Peeling Off The Layers' van Wildbirds & Peacedrums. Het nummer is hieronder te beluisteren.
In eerste aflevering is een band te zien en te horen die in een bar speelt. Dit is de IJslandse band Moldun. Hieronder is het nummer This time you dig the hole van hun te horen. Goede muziek :-).
In aflevering zeven is veel muziek te horen. De bekendste zijn de Tainted Love uitvoering van Ben Frost & Miriam Wallentin.
Voor de vernieuwde Nordik Living website heb ik een blog geschreven over het laatste project van Andrea Gjestvang. Ze heeft eerder een indrukwekkend fotoboek over de slachtoffers van Utøya gemaakt. Informatie over dat boek is te vinden in de blogpost Tragedie Utøya in boek en beeld.
Nu dus het Return project over jonge asielzoekers in Noorwegen. Klik op de link hieronder om naar het artikel te gaan.
Vandaag kwam ik dit Noors artikel toevallig tegen op Twitter bij Karin Swart-Donders. Ik vond het een goede aanvulling op het project van Andrea Gjestvang.