Leningrad Cowboys Go America

Filmdetails:
Titel: Leningrad Cowboys Go America
Verhaal: Sakke Järvenpää (verhaal), Aki Kaurismäki (screenplay)
Regisseur: Aki Kaurismäki
Jaar: 1989
Acteurs: Matti Pellonpää, Kari Väänänen, Sakke Järvenpää
Duur: 79 minuten
IMDB cijfer: 7,0

Samenvatting:
De 'Leningrad Cowboys', een band van Finse muzikanten en hun manager, reizen naar Amerika op zoek naar roem en rijkdom. Als zij door het land trekken, proberend op een trouwerij in Mexico te komen, worden zij gevolgd door de dorpsgek die bij de band wil horen.

De film:
Ik wou net weer eens een blogpost over muziek maken toen mijn oog viel op de Leningrad Cowboys. Een Finse band ontsproten uit het brein van Aki Kaurismäki. Ik had al een drietal films van Aki Kaurismäki gezien, namelijk The Man Without a Past, Drifting Clouds en Lights in the dusk. De films over de Leningrad Cowboys had ik nog niet eerder van gehoord. Misschien zijn de films te oud? Nu ken ik ze dus wel en heb de eerste film van de drie gezien en wat voor een. Genoten van de Leningrad Cowboys. Het is een roadmovie geworden en de Leningrad Cowboys gaan naar Amerika en treden op in cafés en zaaltjes. Er is veel muziek te horen. De stijl van de film is herkenbaar van Aki Kaurismäki en ik moet zeggen dat die stijl mij zeer goed bevalt. Ik kan weer even ontsnappen uit de werkelijke wereld en genieten van de wereld van Aki Kaurismäki. Het is een wereld van vroeger. Na het lezen van dit interview uit 2017 wordt die wereld wat duidelijker. Hieronder een gedeelte uit het interview:

Voor de Finse filmmaker Aki Kaurismäki zijn de wereld, de filmgeschiedenis en nog een paar van die dingen in 1962 opgehouden te bestaan. Gevraagd waarom zijn films er altijd uitzien alsof ze in een onbestemd verleden spelen, zei hij. „De cinema is in 1962 gestorven. Ik denk in oktober.” Waarom 1962? „Omdat ik een Cadillac uit dat jaar heb.” Het verhaal vertelt echter niet waarom nou precies in oktober.

De Leningrad Cowboys dus. De film begint in het noorden van het koude Finland en de band laat een nummer horen, Kasakka. Op dat moment kunnen ze bij mij al niet meer stuk.

Vervolgens maken de Leningrad Cowboys Amerika onveilig. Tijdens de trip komen ze hun verloren neef tegen. De verloren neef wordt gespeeld door Nicky Tesco. Nicky zingt een aantal nummers zoals Chasing the Light en Born to be wild. Hij heeft het nummer Chasing the Light en het nummer Ballad of the Leningrad Cowboys geschreven.

Nicky Tesco was in 1976 de oprichter en de zanger van de Britse punkband The Members.

Interessant is een interview met Nicky Tesco over de samenwerking met de Leningrad Cowboys.

`

De basis voor de Leningrad Cowboys was de Finse rockband Sleepy Sleepers. De titel van de film kwam van de Marx Brothers film Go West (1940). Nadat de film was uitgebracht, veranderde de fictieve band in een echte band en bestaat tot op heden nog steeds.

De film is trouwens opgedragen aan Guty Cárdenas.

Recensies:
- Cinemagazine
- Moviemeter
- VPRO
- Deseret News

Unga Astrid - Becoming Astrid

Filmdetails:
Titel: Unga Astrid
Verhaal: Kim Fupz Aakeson en Pernille Fischer Christensen
Regisseur: Pernille Fischer Christensen
Jaar: 2018
Acteurs: Alba August, Trine Dyrholm, Maria Bonnevie
Duur: 123 minuten
IMDB cijfer: 7,4

Samenvatting:
Als jonge vrouw maakte Astrid Lindgren een gebeurtenis mee die haar diep trof en het verdere verloop van haar leven zou bepalen. Het gaf haar de kracht en het zelfvertrouwen een ander pad te kiezen dan van haar in die tijd werd verwacht. Ze volgde haar hart en ontwikkelde zo haar passie voor schrijven. Met haar fantasierijke kinderboeken als Pippi Langkous is ze wereldwijd een van de meest inspirerende en geliefde auteurs van ons tijdperk geworden en staat ze symbool voor de vrije mens die met conventies durfde te breken.

De film:

Een film over een periode uit het vroegere leven van de Zweedse schrijfster Astrid Lindgren. Een film die je als Zweden liefhebber niet mag missen. Voordat ik interesse in Zweden had, keek ik al wel naar de avonturen van Pippi Langkous, Karlsson van het dak, Emil en Ronja de Roversdochter. Naar de achtergrond van Astrid Lindgren heb ik eigenlijk nog nooit gezocht. Deze film is een goede stap in de richting om wat meer te weten te komen over de schrijfster. Unga Astrid laat de periode in haar leven zien die haar verdere leven gevormd heeft. Ze heet Astrid Ericsson (1907-2002) en groeide op nabij Vimmerby in Småland op de boerderij Näs die haar ouders, Samuel August Ericsson (1875-1969) en Johanna Sofia Hanna Jonsson (1879-1961), pachtten. Astrid was hun tweede kind. Ze had een oudere broer, Gunnar (1906-1974), en later twee jongere zussen, Stina (1911-2002) en Ingegerd (1916-1997). De film begint op het moment dat ze achttien jaar oud is en gaat werken bij de lokale krant Vimmerbytidningen (Bron: Wikipedia). Ze raakt zwanger en de periode tijdens de zwangerschap en een aantal jaar na de zwangerschap wordt in de film getoond. Het is dan 1926 en de film laat goed zien hoe het in die tijd eraan toeging. De kerk heeft een grote invloed op de mensen en de zwangerschap is er een die niet door de beugel kon volgens de maatstaven in die tijd. Boeiend om te zien hoe Astrid dit heeft doorstaan door niet de gangbare paden te bewandelen.

Conclusie:
Een mooie film over een belangrijke periode uit het leven van Astrid Lindgren. Wat me opvalt is dat het gezin Ericsson een gezin is die erg liefdevol is. Natuurlijk zijn de ouders van Astrid het niet eens met de zwangerschap maar ze blijven de gehele film er best wel rustig onder. De scene in de kerk aan het einde van de film is de climax. Dat dit in het echt ook zo was, is te lezen op Wikipedia. Ik heb een gedeelte hieronder opgenomen:

Ze heeft een biografie van haar ouders geschreven, die uit liefde trouwden, samen een goed leven hadden, er als ouders waren voor hun kinderen en hen veel speelruimte gaven. Hun liefdesverhaal heeft ze opgeschreven in Samuel August från Sevedstorp och Hanna Hult, dat uitkwam in 1976.

De film laat het leven uit 1926 zien. De boerderij, kerk en Stockholm. Herkenbare plekken in Stockholm en vooral het bezoek aan de Stadsbiblioteket is herkenbaar. De film spoort mij aan om nog meer te weten te komen over Astrid Lindgren. Er zijn in ieder geval twee biografieën beschikbaar, Van Astrid tot Lindgren en Deze dag, een leven.  

In de film is er ook muziek te horen. Een nieuw nummer Springa van Ane Brun.

En wat nummers uit de jaren twintig.

September Film bedankt voor het beschikbaar stellen van de film. De film is vanaf 29 november 2018 in de bioscoop te zien

Recensies/informatie:
- Moviemeter
- Stralend Schrijven
- Cineuropa
- Aftonbladet
- Take me to Sweden

Löfstad slott

Löfstad is een kasteel in de parochie van Kimstad en de gemeente Norrköping in de provincie Östergötland. Het kasteel ligt op een heuvel niet ver van Lövstadsjön, vlakbij de E4 tussen Norrköping en Linköping, negen kilometer ten zuidwesten van Norrköping. Het kasteel en bijbehorende grond is eigendom van het Riddarhuset en de inventarissen van het Östergötland Museum en wordt tijdens het zomerseizoen aan het publiek getoond als een museum. Het hele jaar door zijn er restaurantactiviteiten. De oude smederij herbergt een café dat in de zomer is geopend.

Het kasteel werd gebouwd in de periode 1630-1660 door Axel Lillie en zijn vrouw Christina Mörner. Wie het kasteel verder bewoond heeft is te lezen in de Wikipedia pagina van Löfstad Slott. Interessant is dat het kasteel ook bekend staat als spookhuis. Het spookverhaal is te lezen op deze website.

We zijn het kasteel niet binnen geweest. Wel zijn we in het gezellig aangelegde tuincafé geweest met de daarbij behorende handelsträdgård.

Carolina Sofie Eliasson was een van de velen die in het kasteel werkte maar daar niet woonde. Ze groeide op te Skvalbäcken. Begin 1900 verhuisde ze naar de onderstaande stuga, dat eruitzag als een doos. Ze werd daarom Sofie i Dosa genoemd. Een tijdlang werd het huis gedeeld met een andere vrouw. Ze zetten vervolgens een touw in het midden van het huis, zodat de zoon van Algot niet aan de verkeerde kant zou kruipen.

Bij het zoeken naar informatie over Sofie i dosa kwam ik erachter dat het huisje een onderdeel is van een natur en kulturstig. Die hebben we helaas gemist. De route en de bijbehorende informatie is hier te vinden.